Mommy, knap melodrama met subliem acteerwerk

Regie: Xavier Dolan. Met: Anne Dorval, Antoine-Olivier Pilon, Suzanne Clément, Patrick Huard, Alexandre Goyette. 139 min., in 24 zalen

Actrice Anne Dorval als Diane Després, de moeder in Xavier Dolans nieuwe film Mommy. Beeld Cinemien
Actrice Anne Dorval als Diane Després, de moeder in Xavier Dolans nieuwe film Mommy.Beeld Cinemien

Zij zeult een monsterlijke sleutelbos met zich mee, zet hartjes boven haar handtekening, heeft naast de wasmachine een fles cognac staan en bijt graag van zich af. Hij heeft de onschuldige oogopslag van een kind, maar is als explosieve ADHD'er vaak totaal onhandelbaar. Diane en Steve Després, moeder en zoon, worden herenigd als zij hem uit de psychiatrische inrichting opvist en zelf verder wil opvoeden. Dat belooft wat.

En inderdaad: in Mommy, de nieuwe film van de jonge Canadese regisseur Xavier Dolan, blijkt de verhouding tussen Diane en Steve er een van tumultueuze scheldpartijen, verwoeste woonkamers en zelfmoordpogingen. Echte liefde, ook dat, en Diane is de enige door wie Steve zich laat kalmeren. Terwijl de problemen zich opstapelen, blijven ze zoeken naar evenwicht. Misschien dat overbuurvrouw Kyla, een vreselijk stotterende lerares die werkloos thuis zit maar goed klikt met Steve, wat rust in de tent kan brengen.

Mommy, op het Filmfestival van Cannes bekroond met de juryprijs, werd door Dolan (Les amours imaginaires, Laurence Anyways) gemaakt als antwoord op zijn bejubelde debuut J'ai tué ma mère (2009). Hierin draait het ook om de verziekte relatie tussen een moeder en haar zoon; dat Anne Dorval in beide films de moeder vertolkt, benadrukt de parallellen.

Tegelijkertijd krijgt Dorval nu veel meer kans haar rol tederheid, kwetsbaarheid en diepte te geven. Ook Antoine-Olivier Pilon (Steve) en Suzanne Clément (Kyla) leveren subliem, gelaagd spel. Als de omstandigheden meewerken, kun je bij Mommy denken, dan lukte het ze uiteindelijk wel. Ademruimte moeten ze krijgen - van elkaar en van de (nogal overbodig in de nabije toekomst gesitueerde) buitenwereld.

Dat het precies aan die ademruimte ontbreekt, maakt Dolan op ingenieuze wijze voelbaar. In Mommy koos hij voor de beeldverhouding 1:1 (vierkant), een zeldzaam, tenger formaat dat op het met breedbeeld vertrouwde oog meteen incompleet en beklemmend werkt: voortdurend wil je voorbij de rand kijken. Zoals de geluidsband overloopt van het getetter van moeder en zoon Després, zo bieden die krappe kaders geen kans aan hun aanwezigheid te ontsnappen.

Maar langzaam verandert er iets. Je went aan dat rare beeldformaat, en in plaats van dat je het er spaans benauwd van krijgt, ga je het betrekken op de personages. Precies zoals het kader je blik beknelt, snijdt het immers flinke stukken af van de wereld van Diane, Steve en Kyla. En dat verdienen ze niet, met hun ontroerende geploeter om iets goeds van het leven te maken. Kan het beeld niet breder, smeek je dan regisseur en cameraman, kan er niet meer horizon en hemel bij?

Dan merk je hoe dierbaar ze je zijn geworden, de personages in dit knappe melodrama. En dat Dolan, na de soms protserige spielereien van zijn eerdere films, eindelijk het verschil tussen stijl en diepgang heeft weten op te heffen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden