Molenbeekstraat

Ernst Jansz' versleten thematiek

Patrick van den Hanenberg

Het lijkt soms alsof Ernst Jansz sinds zijn Doe Maar-tijd niet veel meer heeft meegemaakt.
In zijn literaire en muzikale werk komt hij met grote regelmaat terug op het Indische verleden van zijn politiek actieve vader en zijn eigen jeugdjaren.

De thematiek van het album en boek Molenbeekstraat (hij moest onlangs zijn geboortehuis in die Amsterdamse straat ontruimen toen zijn moeder werd opgenomen in een verzorgingstehuis) is een beetje versleten en dat geldt ook voor een deel van de muziek.

Slechts op een paar nummers (Een allereerste liefde) sprankelt Jansz. Hij is duidelijk verrukt van het beperkte muzikale idioom van Bob Dylan. Als je daar dan ook nog de stem van Jansz bijplakt, waarmee hij ergens tussen Dylan en de parlando-brom van Leonard Cohen hangt, krijg je een tamelijk donkere plaat.

Ondanks de luchtige accenten van het Indisch Muzikanten Collectief en de prachtige jaren vijftig klare-lijn-hoes van Peter van Dongen lijdt Molenbeekstraat aan een overdosis dramatiek en zwaarwichtigheid.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden