Theaterrecensie De verse tijd

Mokhallad Rasem en Kuno Bakker voeren op toneel een verraderlijk licht, soms mooi poëtisch gesprek ★★★★☆

Verwacht geen politieke statements over oorlog en vluchten (Rasem werd geboren in Irak), maar eerder een introvert aftasten van elkaars gedachten en opvattingen. 

Scène uit De verse tijd Beeld Foto Sanne Peper

Theater

De verse tijd van Kuno Bakker en Mokhallad Rasem door Dood Paard/Toneelhuis. 5/12, Frascati Amsterdam. Tournee t/m 20/1.

Een voortdurend terugkerende omhelzing – dat is wat de voorstelling De verse tijd nog het meest typeert. Twee mannen in gesprek over tal van onderwerpen, en dan tussendoor steeds die omhelzing. Als broeders, vrienden, zielsverwanten. Het is een fraai beeld dat deze dialoog tussen de Nederlandse acteur Kuno Bakker en zijn Vlaamse collega Mokhallad Rasem illustreert.

De verse tijd is een coproductie van Dood Paard en Toneelhuis Antwerpen, een Nederlands-Vlaamse samenwerking dus en daar komt Rasems achtergrond nog eens bij. Geboren in Bagdad, Irak en via Berlijn uiteindelijk in België terecht gekomen. Daar werd hij acteur en performer en is hij nu verbonden aan het prestigieuze Toneelhuis.

Hij en Bakker kennen elkaar van de lange autoritten die zij samen maakten onderweg naar de theaters. Met De verse tijd hebben zij dat gesprek voortgezet, maar dan in de vorm van een verraderlijk lichte en soms mooi poëtische dialoog. Verwacht geen stevig politiek statement over oorlog, vluchten en asiel zoeken, eerder een introvert aftasten van elkaars gedachten en opvattingen. Het gesprek gaat net zo makkelijk over een Iraakse snackbar als over het al dan niet scheren van het schaamhaar. Bakker is de vrij nuchtere, doorvragende Hollander, Rasem meer de dromer, degene die de dingen juist niet al te zeer wil benoemen.

Gaandeweg sluipt in deze ontmoeting ook het gevoel van ontheemd zijn, van zoekende mannen in een poging alsmaar een grote berg te beklimmen, om vervolgens iedere dag weer beneden te eindigen. Heel zachtjes wordt dan toegewerkt naar een fraaie bespiegeling over afwezige moeders. Om te eindigen met een visueel prachtig slotakkoord, met een cellosonate en Arabische muziek, waarna de woorden verstommen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden