Moke: jongenshart blijft kloppen onder Lagerfeld-zwart

In de Amsterdamse Melkweg verrichtte Moke woensdag de aftrap van de najaarstournee. 'Live-bands van dit kaliber zijn in Nederland zeldzaam', constateert recensent Menno Pot.

Niet al te veel Nederlandse gitaarbands krijgen de gelegenheid hun debuutalbum te ondersteunen met een slordige 200 optredens in binnen- en buitenland. Het Amsterdamse Moke wel: op festivals, in platenzaken, als voorprogramma (Paul Weller, Amy Macdonald, Keane), op tournee in Duitsland. En het waren al gelouterde muzikanten.

Die ervaring betaalt zich uit op het podium, zo bleek woensdag maar weer eens in de Amsterdamse Melkweg, waar Moke de aftrap verrichtte van een najaarstournee die dit jaar nog 22 Nederlandse zalen zal aandoen. In de prachtige nieuwe Rabozaal liet de band van Felix Maginn zich begeleiden door een orkest, bij vlagen met groots effect.

Image

De strijkerssectie bestond geheel uit mooie vrouwen op hoge hakken. Uiteraard. Laat dat maar over aan Moke, een band die on-Nederlands veel nadenkt over presentatie en image. Je zou kunnen zeggen dat Moke zich ergens tussen Gem en Kane positioneert.

Waar de tomeloze ambitie van Kane echter onvoldoende is gestut met goede songs, heeft Moke die songs wel. Het met goud bekroonde debuut Shorland (2007) kent een trits sterke singles; het nieuwe The Long And Dangerous Sea is even orkestraal en ambitieus als geslaagd. In de Melkweg stelde de groep van die twee platen de juiste setlijst samen: Moke is op zijn best in melodieuze songs die lekker doormarcheren.

Waar een orkest meespeelt, ligt bombast op de loer, maar die kwam wonderwel goed gedoseerd: de sterke opener The Long And Dangerous Sea was groots en dramatisch, maar wie vreesde dat alle songs zo topzwaar zouden worden geserveerd, werd al snel gerustgesteld. De strijkers zwegen regelmatig, zodat de koele synthesizers in Switch de ruimte kregen, of de rockgitaren in Last Chance en Here Comes The Summer.

Zo bleef je bij de les en kon je en passant constateren dat nieuwe songs als Love My Life en Black And Blue tot de mooiste horen dat Maginn schreef.

Sponsordeal

De Karl Lagerfeld-kleding, de sponsordeal met een biermerk, de gewiekste manier waarop de band zichzelf promoot; Moke solliciteert nadrukkelijk naar de hoon van indie-fundementalisten (en krijgt die ook), maar live-bands van dit kaliber zijn in Nederland zeldzaam. Indrukwekkend was bijvoorbeeld het slotstuk The Long Way, dat voorheen wel eens te lang doorboemelde, maar nu abrupt eindigde na een zinderende gitaarsolo van Phil Tilli, die halverwege het optreden even buitenspel had gestaan toen zijn geluid wegviel.

Hinderlijk, die storing? Nee, helemaal niet, want juist op zo’n moment kun je even door een kier in de ziel van Moke kijken. Geintje hier, geintje daar, ‘oppakken vanaf het middenstuk’ en daar weerklonk de tweede helft van het liedje gewoon nog een keer, alsof de Rabozaal een repetitiehok was. Zolang het jongenshart blijft kloppen onder het Lagerfeld-zwart, zit het allemaal goed.

Moke. Melkweg, Amsterdam, 16 september.
(Vier sterren)

Moke (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden