Moeilijk om tUnE-yArDs zo leuk te blijven vinden als op vorige album

null Beeld
Beeld

Haar eerste album als tUnE-yArDs (2000) nam de Amerikaanse Merrill Garbus op met een dictafoon en wat simpele software. Meer had ze niet nodig om haar dwarse, eclectische popgeluid gestalte te geven. Sindsdien zijn haar platen steeds voller gaan klinken.

Het vierde, I Can Feel You Creep into My Private Life, is het meest 'geproduceerde' en meest 'hi-fi klinkende' dat ze maakte. Het album is dansbaar als een toverbal, vaak stuiterend op Afrikaanse ritmiek: eigenwijs, avontuurlijk en als altijd markant gezongen.

Pop

tUnE-yArDs

I Can Feel You Creep Into My Private Life

4AD/Beggars

Toch stelt ze ons hier ook wel op de proef, vooral met haar keuze voor allerlei jarentachtigfoefjes: straffe rechttoe-rechtaan discobeats in songs als Heart Attack en Colonizer, synthetische drums als in Look at Your Hands, waarin Garbus klinkt als een housezangeres uit 1990.

Als dan ook nog een ronduit rommelig liedje als Honesty de revue passeert, wordt het wel heel moeilijk om tUnE-yArDs zo leuk te blijven vinden als op voorganger Nikki Nack.

25 maart komt tUnE-yArDs naar de Melkweg, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden