Drama

Modigliani

Catalogus van clichés over Modigliani

'Ben je het met me eens, Cocteau?' 'Altijd, Picasso.' In Modigliani noemen de personages elkaar vaak nadrukkelijk bij de naam. Ze heten dan ook Diego Rivera, Gertrude Stein, Pierre-Auguste Renoir en Amedeo Modigliani; vermoedelijk heeft regisseur en scenarist Mick Davis gedacht dat het prestige van die namen enige glamour kon geven aan de gesprekken in de film.


Vanuit dat idee lijkt de hele film gemaakt. De kunstenaarsbiografie vertelt over de alcoholistische schilder Modigliani, zijn liefdesleven en zijn dood, maar toont daarbij niet meer dan losse, onsamenhangende scènes. Een romantische episode hier, een paar grollen daar, en de rest moet iedereen er maar bij denken, op basis van de kennis van de kunstenaars die hopelijk vooraf al aanwezig is.

De enige structuur in de film wordt aan het slot geïntroduceerd, wanneer de verschillende schilders, Picasso en Modigliani voorop, elkaar bestrijden in een prestigieuze competitie - zoals westernhelden elkaar in een vuurgevecht willen overwinnen.

In de aanloop op die ontmoeting laat Modigliani geen stereotiep beeld ongebruikt, en daardoor kan de film ook worden gezien als een onbedoeld komische catalogus van alle romantische clichés over het kunstenaarschap.

Er is bijvoorbeeld de schilder als waanzinnige: 'Modi' heeft hier een gespleten persoonlijkheid en gaat vaak vergezeld van een imaginair klein jongetje dat hem adviezen geeft. Of de kunstenaar als begaafd visionair: de oude Renoir leest als enige Modigliani's waanzin van zijn gezicht af. Met de kitscherige decors, de Engelse dialogen en de helemaal fout gecaste Andy Garcia in de hoofdrol ontstaat zo een opmerkelijke mislukking.

Wanneer het gekwelde genie met zijn minnares door pittoreske steegjes wandelt, stoppen ze even om te dansen op La vie en rose van Edith Piaf. Een lied dat enkele decennia na Modigliani's dood werd geschreven, maar het anachronisme is niet eens de grootste zwakte van de scène. Het echte probleem is dat tientallen regisseurs al eerder dezelfde muziek als begeleiding voor Parijse decors gebruikten, en dat Davis, in een film over schilders die hun kunst vernieuwden, niets originelers kan brengen dan zulke vaste nummers.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden