TV-Recensie Haroon Ali

Mitchel belde 112 om zijn eigen leven te beëindigen

Op een avond in 2016 belde Mitchel Winters vanuit een park in Schiedam naar 112 en omschreef een overvaller die precies op hem leek. Toen een agent Mitchel zag, liep hij op de agent af, die waarschuwde dat hij zou schieten. ‘Schiet dan!’, zou Mitchel hebben geantwoord. Er werden daarna zeven kogels op hem afgevuurd, waarvan één recht in het hart. Mitchel was pas 21. Dit merkwaardige nieuws liet Wytzia Soetenhorst niet los, die er een documentaire over maakte. De onbegrijpelijke dood van Mitchel, haar regiedebuut, werd woensdag uitgezonden door BNNVara.

Soetenhorst zoekt naar oorzaken voor deze zeldzame ‘zelfmoord door een politiekogel’. De regisseur, die normaal gesproken research doet voor andermans programma’s, stuit echter op veel gesloten deuren en heeft weinig directe bronnen om het drama te reconstrueren. Mitchels moeder en oma willen niet in beeld en ook de politie werkt niet mee. Ze moet het doen met de herinneringen van zijn stiefvader en jeugdvrienden, die Mitchel in eerste instantie typeren als een vrolijke, sportieve jongen. De gaten in zijn verhaal worden gevuld met overpeinzingen van de regisseur en slowmotionshots van de buurt.

Het parkbankje in Schiedam, waar Mitchel Winters om het leven kwam. Beeld BNNVara

Maar gaandeweg ontdekken we dat Mitchel een getroebleerde jongen was. Hij wist niet wie zijn biologische vader was, tot zijn moeder vertelde dat die door een politieagent was neergeschoten. Bracht dit Mitchel later op ideeën? Het moet traumatisch zijn geweest om pas op de begrafenis te zien wie je vader was. Zijn moeder was verwikkeld in een vechtscheiding met zijn stiefvader, waardoor Mitchel zijn enige rolmodel niet meer mocht zien. Hij kreeg woedeaanvallen, ontspoorde en zat maanden in een jeugdgevangenis. Voetballen, kickboksen, de Jehova’s getuigen – niks gaf rust.

Soetenhorst moet trekken aan zijn vrienden. Was Mitchel eenzaam? Niet dat ze weten. Als hij een slechte dag had, speelden ze op de PlayStation of keken kickboksfilmpjes. Ze gingen feesten, maar er werd nooit over serieuze dingen gepraat, dus had niemand door hoe slecht het ging met Mitchel. Maar door Soetenhorsts vragen zie je de vrienden nu malen. Waarom kunnen mannen als Mitchel hun gevoelens nergens kwijt, maar kunnen ze zich alleen fysiek uiten? Waarom zoeken mannen zelden hulp, maar gaan ze veel vaker over tot zelfmoord – twee keer zo vaak als vrouwen?

De kamer van Mitchel Winters, die zijn moeder intact heeft gehouden. Beeld BNNVara

Mitchel schreef een lange brief aan Jehova, waaruit bleek dat hij worstelde met zichzelf, maar hij deelde dit met niemand. Op het plaats delict werd Mitchels tablet gevonden, waarmee hij afscheidsberichten had verstuurd. Hij verwees naar de film Public Enemies, waarin gangster Johnny Depp ook door de politie werd gedood. Het lijkt er dus sterk op dat Mitchel het zo heeft gewild, al geeft deze meanderende documentaire geen uitsluitsel of oplossing. Wellicht laat Mitchels aangrijpende verhaal andere verloren mannen inzien dat zelfdoding niet de enige uitweg is. En als het in je opkomt, praat erover.

Heeft u hulp nodig? Neem contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 (24/7 bereikbaar) of 113.nl.

Zelfdoding onder mannen
Nathan Vos schreef een boek over zijn broer die een eind aan zijn leven maakte, en begrijpt hem nu beter. ‘Mannen klooien vaak maar wat aan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden