Misschien ben ik eraan toe mijn innerlijke volwassene meer te koesteren

Beeld Robin de Puy

We gaan zelden meer samen naar de film: te druk, Netflix is makkelijker, oppas regelen is gedoe - dat soort dingen. Toen mijn vrouw en ik nog wel gingen, nam zij me mee naar goede films en ik haar naar slechte. U weet wel, films waarin dingen ontploffen. Geheel conform de gendergerelateerde normen, maar helaas vond zij mijn slechte films, tja, slecht. Het oneerlijke was dat ik haar keuzen wel goed vond, zodat de balans zoek was. Een man kan maar zo lang zonder ontploffende dingen, dus ik zag mij soms genoodzaakt mijn juveniele smaak alleen te bevredigen. Zat ik in mijn eentje in de bioscoop knokfilms en sciencefiction te kijken. Het had wel iets moois, maar alleen is maar alleen. Gelukkig is mijn oudste zoon 11 geworden en overlapt zijn smaak ineens de mijne - hetgeen weinig goeds zegt over mijn emotionele leeftijd. Maar mooi dat ik weer gezellig twee bakken popcorn kan kopen.

Bovendien, het aanbod van de infantiele films waarvan wij houden is nog nooit zo groot geweest: het lijstje met de tien bestbezochte films van 2016 bestaat uit vier tekenfilms, vier superheldenvehikels, één Star Wars en een Harry-Potterding. Bij elkaar precies nul films voor volwassenen. Kennelijk zitten meer grote mensen thuis op de bank drama's met jarentachtigmuziek en getroubleerde karakters te bingen. Ondertussen in de bioscoop: kinderen, prepubers, pubers en realiteitmijdende mannen met peterpancomplex zoals ik.

Nu waren fantasiefilms jarenlang een zeldzaamheid. Het was altijd lang wachten tussen de ene barbaar en het volgende ruimteschip. De karige kruimels hielden mij immer hongerig naar de volgende traktatie. Nu echter, douchend in deze chocoladefontein van vechtende monsters en vliegende helden, begin ik een beetje verzadigd te raken. Een mens kan immers ook maar zoveel puberfilms, pardon, youngadultstories verdragen.

De verhalen in dit genre hebben, niet zo verrassend, dezelfde problematiek als die jongens ervaren op de leeftijd dat hun hormonen loos gaan. Ineens is er onverwachte spierkracht, gaan er dingen stuk, ontploft de boel (jippie!) en dreigt de wereld te vergaan. Het zijn vaak buitenbeentjes die hun nieuw verworven krachten nog niet kunnen beheersen, zoals Harry Potter. Of ze vertonen levensgevaarlijke woedeaanvallen, zoals Wolverine en de Hulk. Vaak zijn ze verliefd op een schijnbaar onbereikbaar meisje. Neem Spiderman, die ook ineens uit het niets heel sterk wordt. Diens mooie, maar seksloze (dus niet zo angstaanjagende) buurmeisje weet niet dat hij eigenlijk heel bijzonder is. Echt superspeciaal. Nee maar echt. Maar hij kan haar niks zeggen, hè?

Ook gebeuren er dingen die zijn moederfiguur absoluut niet mag weten, zoals dat er op onhandige momenten ineens een kleverige witte vloeistof uit zijn lijf spuit. Ja, ik verzin dit niet. De enige manier om adequaat met deze veranderingen om te gaan, is door er absoluut met niemand over te praten en in stilte te lijden. Oké, misschien gedichten schrijven of sneue muziek luisteren.

Deze karakters worden door die transformatie opgezadeld met bespottelijk veel verantwoordelijkheden, zoals de wereld redden of grote offers brengen. Hetgeen met het puberbrein resoneert, omdat ook pubers ineens huiswerk moeten maken en hun kleren opruimen.

Enfin, het aanbod is dus zo groot geworden, dat ik steeds minder zin krijg. Wonder Woman heb ik overgeslagen, evenals Ghost in the Shell.

Misschien ben ik eraan toe mijn innerlijke volwassene meer te koesteren.

Reageren? t.vanluyn@volkskrant.nl, twitter: @thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden