Recensie Lois

Misdaadserie Lois past voorbeeldig binnen het genre van de koelbloedige, contactgestoorde vrouwelijke speurder (drie sterren)

Beeld uit Lois Beeld AVROTROS

Noortje Herlaar kan goed stuurs kijken. Anneke Sluiters kan goed leeg kijken. En een hamer is een doeltreffend moordwapen. Soms volstaat dat, de belangrijkste ingrediënten van aflevering 1, voor een goede thriller. Lois, de nieuwe serie van de NPO, maakt de zaken niet ingewikkelder dan nodig. Regisseur Lourens Blok (Van God los, Feuten én Midden in de winternacht) en een collectief scenaristen (van wie de meesten ook aan Van God los en Feuten meewerkten) gaan recht op hun doel af. 

Lois, gebaseerd op de thrillerreeks van Simone van der Vlugt, bestaat uit drie afzonderlijke en toch samenhangende afleveringen van elk anderhalf uur. De serie is vernoemd naar de hoofdpersoon. Lois Elzinga (Herlaar) is, zo leren we snel, een einzelgänger met haperend sociaal gedrag, de haren strak achterover, hooggesloten kleding en een fiets. Ze werkt als rechercheur bij de politie van Alkmaar aan moordzaken en andere ernstige geweldsdelicten en beoefent in haar vrije tijd een teamsport, honkbal, in haar eentje, in een slagkooi.

En we leren snel meer, want een van de dingen die opvalt aan de serie is dat die, ondanks de dubbele lengte die elke aflevering heeft, weinig overbodige scènes bevat. In aflevering 1 is direct duidelijk dat Lois – zacht uitgedrukt – niet lekker in haar vel zit. De oorzaak is dat een zaak waarbij een vader met zijn zoontje van een flatgebouw sprong, een ingrijpend staartje heeft gekregen. Een gebeurtenis die haar onder collega’s nog geïsoleerder maakt dan ze al was. En in aflevering 3 is de misdaad die de boel in gang zet al gepleegd voordat de begintitels voltooid zijn. Alle benodigde informatie die niet direct tot de zaak behoort – en dat zijn er nogal wat, want het verleden van Lois en haar familie is weinig doorsnee – wordt vaak soepel en terloops in scènes uitgestrooid die de voortgang van de plot niet onderbreken. Daartegenover staan mindere elementen: dat een stagiair van de academie als bijna volwaardige partner aan Lois gekoppeld wordt, komt niet geloofwaardig over. En de amour fou die nogal plompverloren op haar pad komt in de persoon van een therapeut, overtuigt evenmin.

Maar die minpunten zijn minder bepalend dan het ijzersterke spel van Noortje Herlaar als, zoals een collega haar noemt, ‘focking autist’ Lois. Scènes tussen haar en haar chef (Raymond Thiry) behoren tot het beste wat het Nederlandse drama te bieden heeft. De makers hebben haar bewust gekneed tot een personage dat herinneringen oproept aan haar Scandinavische evenknieën Stella Blómkvist, Sarah Lund (The Killing) en natuurlijk Saga Norén (The Bridge). Is dat erg? Nee, in het geheel niet. Zoals vroeger elke politiedetective hard-boiled was, en niemand zich daaraan stoorde, verwachten we nu niet anders dan een koelbloedige, contactgestoorde. Lois is een voorbeeldige genreserie.

Lois (Serie)

Regie: Lourens Blok

Met o.a. Noortje Herlaar, Raymond Thiry, Kay Greidanus en Bart Klever

3 afleveringen van 90 min., te zien op NPO Start Plus en vanaf 28/11 op NPO 1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.