Tv-recensie Bram in de buurt

Minder pretentie hebben dan ‘Bram in de Buurt’ is onmogelijk en dat maakt het heerlijk

Toen Bram Krikke twee maanden geleden de Zilveren RadioSter won, en niet medegenomineerden Edwin Evers en Wilfred Genee, omschreef hij dat zelf zo: ‘Genomineerd waren zalm, tonijn en grind. En grind wint ’m.’

Bram Krikke is een wat lijzige, langwerpige DJ met een snorretje. Hij is regelmatig te horen op Slam!, ‘HET station waar je de nieuwste tracks hoort’. Ik ken Bram Krikke eigenlijk vooral van YouTube, waar hij een wekelijks miniprogrammaatje maakt, Bram in de Buurt. Dat gaat als volgt: Bram neemt plaats in een zo gewoon mogelijke winkelstraat (Kruidvat, Hema, H&M en volvette duiven zover het oog reikt) en stelt ‘brandende’ vragen aan argeloze voorbijgangers – tjongejonge, wat klinkt het saai als ik het zo omschrijf.

Praatjes met zomaar mensen op straat zijn het zevenblad van de tv: niemand wil het, niemand vraagt erom en toch zijn ze overal. Niks zo makkelijk (en onzinnig) als met een cameraploeg een markt op wandelen en bij de loempiakraam wachten tot Jan met de Pet je komt teisteren met zijn door gebrek aan kennis gestutte gebrek aan nuance. Iedereen weet wat er komt, niemand wordt er wijzer van en ja, dat was het item over het klimaatprobleem of de koopkracht alweer.

Nee, dan Krikke, die wonderlijke mengvorm van Maxim Hartman, Michiel Romeyn en die ene jongen uit havo-5 die altijd stoned leek. Bram Krikke is voor de gesprekjes met zomaar mensen op straat wat Dick Fosbury was voor de hoogspringsport. Wanneer Bram iemand een microfoon voorhoudt, kan alles gebeuren. Daarom blijf je maar kijken: elke volgende zin kan de Zin van de Dag worden. (Geldt in principe voor elk programma, altijd, maar toch.) Het kan ook best ergerlijk worden, of ziedend flauw. En soms gebeurt er ook helemaal niks.

Voorbeelden? Goed, voorbeelden.

Een meneer: ‘Ik ga vanavond zuurkoolstamppot eten.’

Bram: ‘Met ananas?’

Of: een vrouw omschrijft haar perfecte date. ‘Het liefst ga ik iets actiefs doen.’

Bram: ‘Kogelstoten.’

Een meisje vertelt dat ze wel een dagje wil ruilen met een topmodel.

Bram: ‘Claudia de Breij.’

Zijn vaste opening – ‘Ik sta hier naast…’ – is voor sommige mensen al ingewikkeld. In plaats van hun naam te zeggen, kijken ze zwijgend naar de hen voorgehouden microfoon. Zorgvuldig geïmproviseerde mislukkinkjes, zijn het, die gesprekken over niks. Minder pretentie hebben dan ‘Bram in de Buurt’ is onmogelijk. Het is heerlijk.

Op zijn best is Bram Krikke als hij zelf uit zijn evenwicht wordt gebracht, door iemand die geen verwarrende vragen nodig heeft om vreemde antwoorden te geven. Zoals die keer dat hij een oudere heer aansprak die een ijsje zat te eten.

‘Ik sta hier naast….’

‘Ik kom uit Harderwijk.’

‘Hij komt uit Harderwijk.’

‘Weet je wat ik ben? Schoenmaker.’

‘Waar? Hier?’

‘In Harderwijk.’

‘O. En wie zou u een dagje willen zijn?’

‘Schoenmaker.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.