Milow is zó lief en aardig

Milow heeft er een vermoeiende promotietrip op zitten. Reclame maken voor jezelf, opdraven in televisiehowtjes en reizen, reizen, reizen.

Maar waar het hem het meest om gaat, is live optreden. En na zijn inleidende praatje opent hij met Canada. Een piano begint met wat zoekende akkoorden, waar de zanger op steunt. Daarna vallen gitaren en drums in en het epische rocknummer is uit de startblokken.

Canada typeert Milow, op meerdere niveaus. Tekstueel in het relaas van de charmante, ietwat naïeve liedjesschrijver die huizenhoog opkijkt tegen zijn grote voorbeelden en Neil Young wil opzoeken om hem zijn liedjes te laten horen. Muzikaal vertaalt dat zich in een nummer dat grote gevoelens van kleine mensen vertaalt in de barmhartige Springsteenglorie. Met als live extraatje nog wat citaatjes Brown Eyed Girl van Van Morrison inclusief de shalala’s.

Het klinkt aangenaam vertrouwd in alle opzichten. Milow voldoet aan de verwachtingen die mensen hebben bij het archetype van de singer/songwriter. Het moet gezegd, hij is een uitstekende zanger met een soepele stem en weet donders goed hoe een liedje in elkaar steekt. En het is allemaal zó lief en zó aardig.

Het repertoire ademt diezelfde gewetensvolle professionaliteit van talloze afgestudeerde rockacademiebandjes en verdient bijna een veiligheidskeurmerk want je kunt je er werkelijk geen buil aan vallen. Het meest pregnant voorbeeld daarvan is zijn akoestische versie van Springsteens Thunderroad, opgedragen aan Martin Bril. Technisch zit alles erop en eraan maar de frustratie en passie die bij Springsteen wanhopige uitbraakpogingen doen, blijven bij Milow keurig binnen de lijntjes van de vinexwijk.

Het lijkt dan alsof Milow (nog) teveel leunt op de geleende romantiek en lyriek van Amerikaanse rocktroubadours zonder die eigen te maken. In een vertaling naar zijn persoonlijke situatie doet hij wel pogingen maar door een verregaande tekstuele letterlijkheid slaagt hij er niet altijd in om de geschetste particuliere situatie in zijn verhalende liedjes naar een hoger plan te tillen.

Met een ruigere versie van Darkness Ahead and Beyond en zijn eigenzinnige Ayo Technology weet hij nog te verrassen, maar te vaak nog stroomt Milows mond over van zaken waar de harten van Bruce, Neil en Bob vol van zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden