Mysterie

Millennium 2: De vrouw die met vuur speelde

Noomi Rapace steelt de show in Millennium 2

Nog meer dan Millennium 1 laat het vervolg De vrouw die met vuur speelde er geen misverstand over bestaan wie de oogappel van de film is. Alleen al de entree van de hoofdpersonages. Lisbeth Salander, een ruwe wraakgodin annex wizzkid die drie moorden in de schoenen geschoven krijgt, wordt wat omslachtig geïntroduceerd: eerst de reusachtige drakentatouage op haar rug, dan haar lange sluike haar en tenslotte pas haar gezicht. Typisch een plagerig spelletje dat films wel vaker spelen met hun toeschouwers, wanneer die eigenlijk niet kunnen wachten om hun held te zien.


Dan is de eerste scène met journalist Mikael Blomkvist bijzonder nonchalant. Heel gewoontjes zit hij op een caféterras, nippend aan een kopje koffie. Een introductie die eerder een bijrol suggereert, dan dat hij Blomkvist voorstelt als het tweede hoofdpersonage. En toch is hij dat. In Millennium 1 bouwde hij een intense band met Salander op; wanneer zij de politie achter zich aan krijgt, is Blomkvist de enige die in haar onschuld gelooft. En die, parallel aan Salanders eigen strijd, op zoek gaat naar de waarheid.



Zo komt vanzelf de hele film in het teken van Salander te staan, en leer je haar en haar troebele geschiedenis veel beter kennen dan Blomkvist. Met zijn kalme voorkomen, grijze truien en traditionele notitieboekjes is Blomkvist vooral een baken van nuchtere betrouwbaarheid waartegen Salander extra uitzonderlijk afsteekt. Blijkbaar vonden de makers het leuk om dat contrast soms nog verder aan te scherpen: terwijl Salander voortdurend verrast met haar hypertechnische snufjes, zit Blomkvist met een ouderwetse wegenkaart te prutsen wanneer hij in de finale onderweg is om haar te redden.



Noomi Rapace is andermaal overdonderend als Salander. Niemand zou haar kunnen overtreffen in de manier waarop ze al snauwend, speurend en vechtend toch ook kwetsbaarheid blijft uitstralen. Regisseur Daniel Alfredson weet net als voorganger Niels Arden Oplev wat hij met Rapace in huis heeft en geeft haar dan ook alle kans de show te stelen – zoals in het succesnummer waar Salander twee dikke, moordlustige motorduivels te grazen neemt, handig mikkend met wat meppen, schoppen en een schokpistool.



Een tikkeltje jammer is dat de uiteindelijke vereniging van de helden, die vrijwel de hele film enkel virtueel contact met elkaar hebben, niet het kippenvelmoment oplevert dat het had kunnen zijn wanneer Blomkvist en Salander een gelijkwaardigere behandeling hadden gekregen. Maar dat is spijkers op laag water zoeken bij een film die verder prima getimed en gecomponeerd is – grauw van kleur, soms erg agressief en bloederig, en net als deel 1 drastisch snoeiend in de vele verhaallijnen, terzijdes en bijfiguren die wijlen Stieg Larsson in zijn gelijknamige roman uitzette.



Net als in die roman blijven er aan het einde van de film zoveel vragen onbeantwoord, dat je meteen door wilt naar het al lang voltooide slotstuk van de trilogie, Gerechtigheid. Geen wonder dat er dit weekend door het hele land Millennium-marathons worden georganiseerd; wie het niet volhoudt om acht uur in de bioscoop te zitten, moet voor de release van deel 3 nagelbijten tot eind maart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden