Mijn nachten met Churchill vlot en geanimeerd

Van Vleuten vertelt uiterst vlot en geanimeerd, schakelt vloeiend tussen historisch feit, lachsalvo en doodse stilte. Dit is een glansrijk geslaagde poging een familiegeschiedenis te verbinden met de rest van de wereld.

Beeld Katinka Krijgsman

Diederik van Vleuten bezit 6 strekkende meter aan boeken over Winston Churchill, en toch heeft hij het gevoel dat de grote Britse oorlogsleider meer over hem weet dan omgekeerd. Want bij alle grote gebeurtenissen in Van Vleutens leven keek Churchill mee, in de gedaante van een massief borstbeeld dat Diederik van zijn vader kreeg en dat in zijn studentenkamer stond en nu in de gang van zijn huis, klaar om straks te worden overgedragen aan een van zijn kinderen.

Winston Churchill is altijd prominent aanwezig geweest in Van Vleutens leven. Van zijn vader leerde Diederik om de karakteristieke Brit te imiteren, hij ging met zijn gezin op Churchill-bedevaart door Engeland en tijdens slapeloze nachten mag hij graag bladeren in het grote Churchill-citatenboek. Er is zelfs een familielink: het verhaal gaat dat Diederiks oom Dick, die tijdens de Boerenoorlog gevangenisbewaker was in Zuid-Afrika, een rol speelde bij de ontsnapping van de jonge Winston Churchill, destijds oorlogscorrespondent, uit de gevangenis van Pretoria.

Mijn nachten met Churchill.
Door: Diederik van Vleuten.
Regie: Berend Boudewijn. 2/4, Koninklijke Schouwburg Den Haag. Tournee t/m 3/6.

Helemaal waar of niet, het belangrijkste is dat Diederik van Vleuten er na zijn geprezen solovoorstellingen over Nederlands-Indië en de Eerste Wereldoorlog opnieuw glansrijk in slaagt om zijn familiegeschiedenis te verbinden met die van de wereld. Deze prachtformule, een slimme mix van cabaret en geschiedenisles, is in Mijn nachten met Churchill nog verder geperfectioneerd. Van Vleuten vertelt uiterst vlot en geanimeerd, schakelt vloeiend tussen historisch feit, lachsalvo en doodse stilte en snijdt uiteenlopende onderwerpen aan die toch op natuurlijke wijze in elkaar grijpen. Een associatieketen, noemt Van Vleuten dat zelf, met dank aan zijn psychiater.

Deze derde voorstelling in de reeks is nog een stuk persoonlijker, want Van Vleuten stelt nu niet het leven van zijn (oud)ooms centraal, maar zijn eigen leven. Hij vertelt over zijn studententijd en richt vooral een prachtig monument op voor zijn jong overleden zusje. Ook dit verbindt hij weer aan Churchill, door diens citaat over taal als grootste binding met het verleden aan te halen. Vervolgens voegt hij daar een ontroerend deel aan toe over de momenten dat taal zelfs de meest eloquente sprekers in de steek kan laten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden