Mijn man is blij dat ik de smaak van mijn ouders niet heb overgenomen

Help, mijn man is klusser komt Hayat bekend, voor, want die van haar is ook zo'n perfectionist. En dan speelt er nog een smaakdingetje.

Beeld Eva Roefs

De muur van onze keuken is groen. Ik wist niet dat we van plan waren die muur te verven, volgens mij stond het eindelijk afmaken van de gang op de agenda, maar toen ik vanmiddag thuiskwam had manlief het hele aanrecht al schoongeveegd en stond hij enthousiast klaar om de verf te gaan kopen. Een goede echtgenote gunt haar man zijn pleziertjes en mijn exemplaar haalt bijzonder veel levensvreugde uit klussen, een flinke meid die dan nog nee zegt. Dus de keukenmuur werd groen. En niet lief, dromerig zachtgroen, maar schreeuwend pijlgifkikkertjesgroen. De spinnen lopen ervan weg. Mijn man staat ook bedenkelijk te kijken, het was niet helemaal wat hij in gedachten had. Ik zeg dat we het een paar weken moeten aankijken, misschien moeten we er gewoon aan wennen. Hij doorziet me: 'Jij wil alleen maar zo snel mogelijk alles weer inruimen, zodat ik verder ga met de gang'.

De inrichting bij ons thuis is wel een dingetje. In de eerste plaats omdat ik niet beter weet dan dat we al eeuwen in een verbouwing zitten. De rolverdeling tussen ons is als volgt: mijn man heeft visie, weet waarmee hij bezig is en kan alles (mooi) maken. Nadeel van dat talent is dat hij alles zélf wil doen (want hij kan het beter dan wie dan ook) en dat er door zijn perfectionisme enige tijd kan verstrijken voordat een klus naar zijn tevredenheid als afgerond kan worden beschouwd. Mijn rol in het geheel is die van de onnozele bewonderaar. Ik sta telkens onder de indruk te zijn van het eindresultaat zonder enig benul te hebben van verbouwen of inrichten. Wel ben ik goed in dingen soms 'een beetje mwah' te vinden of 'gewoon lelijk', wat dan weer - gek genoeg - niet goed valt bij de man. Een kritische geest wordt niet altijd op waarde geschat.

Daarnaast speelt het verschil in achtergrond mee. Anders dan mijn man ben ik niet opgegroeid in een mooi koophuis met hoge plafonds en glas-in-loodramen, maar in een huurwoning met slechte kozijnen die de woningbouwvereniging maar niet wilde vervangen. We stonden eens bij een stoplicht te wachten toen mijn man opmerkte: 'Jeetje zeg, wat een troosteloze flats hier.' Ik reageerde verontwaardigd: 'Hoezo troosteloos?! Het ziet er hartstikke gezellig uit. Er zijn veel satellietschotels, dus er wonen genoeg lieve buurvrouwen waar je in je pyjamabroek kunt aanschuiven voor een kom harira.' In dat soort buurten voel ik me thuis. In de buurt waar we nu wonen, ben ik eigenlijk een beetje te gast. Het zijn allemaal deftige, nette Nederlanders die elkaar beleefd groeten en zo nu en dan bij elkaar aanschuiven voor een borrel. Maar als je een feestje wil geven, moet je drie weken van tevoren een flyer uitdelen zodat iedereen zich mentaal kan voorbereiden op de 'onrust'.

Toen mijn man voor het eerst kennismaakte met mijn ouders, vermaakte ik me kostelijk met zijn gezichtsuitdrukking. Ik had hem expres van tevoren niets verteld, vond het te leuk om zijn reactie te zien. Vanaf het moment van binnenkomst wist hij niet waar hij kijken moest. Naar de reusachtige plastic koran die in een gouden lijst boven de meterslange Marokkaanse bank hing. Naar de met kraaltjes en glimmertjes versierde kussentjes en gordijnen. Of naar het glimmend witte meubilair, waaronder een vitrinekast vol gouden schaaltjes, vaasjes en kristal. Veel tijd om te kijken had mijn man niet, want mijn moeder was begonnen aan haar missie het bezoek zoveel mogelijk eten voor te schotelen. Ze had daarvoor haar mooiste servies uit de kast getrokken: een enorm blauw bord met een glimmende pauw erop, uiteraard voorzien van gouden accenten. Dat bord zit bij elk Marokkaans huishouden in de inboedel, geloof ik. Net als dat kleine plastic tapijtborsteltje waarmee na elke maaltijd de kruimels worden opgeveegd. Ik moet minstens duizend keer in m'n leven onder de tafel zijn gedoken met dat ding. Bij ons thuis was dat een klusje voor de kinderen, mijn moeder ging natuurlijk niet bukken waar het bezoek bij was en mijn vader moest het gesprek met de visite gaande houden.

Mijn man is blij dat ik de smaak van mijn ouders niet heb overgenomen. Samen proberen we een stijl te vinden die 'klassiek' is, maar wel 'Marokkaanse accenten' heeft.

Die gifgroene muur past daar niet bij. Na in de verfwinkel lang gestaard te hebben naar tientallen tinten groen, is mijn man zojuist met een nieuwe pot verf thuisgekomen. Toch fijn, dat perfectionisme van hem, want eindelijk wordt de keuken echt mooi. Nu de gang nog.

Columnist Hayat schrijft onder pseudoniem in verband met haar juridische werk. hayat@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden