Mij niet gezien is iets te vlot, maar verdient wel lof

Het is een kunst om een roman lang over iets anders te laten gaan dan waar hij werkelijk over gaat. En daarna ook nog eens datgene waar het wél over gaat niet al te letterlijk te benoemen. De Brits-Amerikaanse schrijfster Meg Rosoff (1956), die in april de Astrid Lindgren Memorial Award won voor haar hele oeuvre, kan dat als geen ander.

Toch gaat het in haar nieuwste jeugdroman Mij niet gezien bijna mis. De 12-jarige Mila uit Londen bezoekt met haar vader zijn jeugdvriend in New York. Die blijkt verdwenen en natuurlijk volgt er een road trip vol misverstanden. Vader Gil is vertaler en spreekt negen talen, waaronder Portugees; toch begrijpen ze elkaar niet. Flauw.

Mila is vernoemd naar haar vaders eerste hond en wordt gepresenteerd als een speurneus. Maar ze beheerst deze eigenschap alleen als het Rosoff uitkomt. Zodra het verhaal niet over de zoektocht naar de vermiste boezemvriend gaat, is Mila net als veel pubermeisjes: een beetje in de war, gemakkelijk verliefd en voor het eerst op reis. Een aangenaam filosofisch pubermeisje, dat dan weer wel.

Maar gevaarlijk wordt het nergens. En dat is jammer, want Nederland leerde Rosoff kennen met het opwindende, provocerende en wellustige oorlogsboek Hoe ik nu leef (2005). In latere boeken blijft Rosoff grenzen opzoeken, maar steeds meer verandert ze in een beroepsschrijver. Haar proza is, net als in de tegelijkertijd verschenen volwassenenroman Jonathan gaat los, te vlot geworden.

Behalve als er toch nog een ontregeling komt. Wel laat: vijftig pagina's voor het einde. Mia en haar vader blijken allebei tekortgeschoten in vriendschap en verstrikt geraakt in een poging om dat weer goed te maken. En dat doet pijn.

De jeugdromans van Meg Rosoff gaan over macht. Ze laat daarvan ook de onaangename kanten zien. Zulke thematiek aanroeren voor jongeren zonder door de knieën te gaan, verdient lof. Een hoofdpersoon zo sympathiek dat de lezer doorgaat tot het gedeelte dat de moeite waard is, ook.

fictie
Meg Rosoff
Mij niet gezien
Uit het Engels vertaald door Jenny de Jonge.
Luitingh-Sijthoff; 223 pagina's; euro 17,99. Vanaf 12 jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden