Drama

Miele

Gelaagd, maar net iets te bedacht

Ze noemt zichzelf Honing, maar eigenlijk is ze een werkbij. Zonder zichzelf rust en reflectie te gunnen, vliegt Irene de halve wereld rond voor haar baan. Reizend door Italië biedt ze clandestiene stervensbegeleiding aan terminaal zieken: de euthanasiecocktail bereidt ze met een fataal goedje dat eigenlijk voor honden is bedoeld en dat ze om de zo veel tijd scoort in Mexicaanse apotheken.

Met haar dubbelleven(s) heeft de geharde heldin uit het Italiaanse drama Miele wel wat van een spion of huurmoordenaar - zeker als hoofdrolspeelster Jasmine Trinca (La meglio gioventù) met donkere zonnebril door het beeld stapt. Vrijwel niemand weet van Irene's werk: haar twee geliefden en haar vader denken dat ze naar haar studie in Padua gaat, elke keer dat ze naar Mexico vliegt.

Een versnipperd bestaan is het en debuterend regisseur Valeria Golino (zelf een veelgevraagd actrice) zorgt met korte, impressionistisch en onderkoeld gefilmde scènes ervoor dat Irene je nóg makkelijker ontglipt. Het moet toch wat met haar doen, die eindeloze stoet doodzieke mensen die dankzij haar hun laatste adem uitblazen? Zwijgend spoelt ze het allemaal van zich af, in wetsuit ploegend door de ijskoude oceaan.

In films en boeken (Miele is gebaseerd op Angela del Fabbro's roman Vi perdono) is dat nu eenmaal wat solitaire figuren doen: lichamelijke uitputting om het loodzware bestaan de baas te blijven. Ook een beetje voor de hand liggend is dat er toch een kink in de kabel komt. In Irene's geval is dat Grimaldi, een oudere, charmante man die haar hulp niet vanwege een slopende fysieke ziekte inroept, maar omdat hij geen levenslust meer heeft. Irene verdraagt dat niet, ook om persoonlijke redenen, en wil Grimaldi per se op andere gedachten te brengen.

Van het een zal wel het ander komen, denk je dan. Dan weet Miele, dat in Cannes 2013 werd bekroond met de prijs van de oecumenische jury, toch te verrassen.

De band tussen Irene en Grimaldi blijft stekelig, gelaagd en onvoorspelbaar; geen ouwe vent die nog even van een jong blaadje geniet, geen meisje dat een surrogaatvader zoekt. Meteen geloofwaardig en sympathiek, die twee, wat het ook mag zijn dat hen bindt. En terwijl Trinca sterk is in de solistische hoofdrol - haar strakke, licht gepijnigde blikken maken indruk - veert de film op zodra ze met Carlo Cecchi (Grimaldi) een duet heeft.

Intussen blijven op de achtergrond grote vraagstukken spelen, over het recht op euthanasie, de gezondheidszorg in Italië, levensverantwoordelijkheid, enzovoort. Miele is alleen net iets te bedacht, clean en weloverwogen (zie het symbolische einde in de moskee) om echt tot nadenken te stemmen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.