Tv-recensie Michiel Romeyn

Michiel Romeyn die op de semiautomatische piloot improviseert is nog altijd een waar genot

Als we de laatste jaren iets van de legendarische Michiel Romeyn vernamen, was het meestal gekanker op de tv-wereld. Vooral op de zendermanagers. In 2016 in HP/De Tijd: ‘Nu moet het door alle filters van verzuurde oude heren heen die de scepter zwaaien in omroepland.’

Hetzelfde jaar in Vrij Nederland: ‘De oester is gesloten, we leven in de eeuw van de vertrutting. Dat hele televisielandschap is door netmanagers en Vinex-wijkachtige types gekoloniseerd. Jiskefet zou niet meer kunnen in deze tijd waarin je een waarschuwingsbordje omhoog moet houden als je ironisch bent.’

Je moet tegenwoordig altijd eerst ‘een proefje’, een pilotaflevering dus, maken, zei hij bij Jinek vorig jaar. ‘Het zijn allemaal voorgekauwde conceptjes.’ En vorige maand bij talkshow M over humor: ‘Er mag niets meer.’

Screenshot Yep! Beeld Comedy Central

Dat is natuurlijk allemaal waar – en ook weer niet. Ja, het formatdenken viert hoogtij, er wordt streng gelet op stereotiepe grappen over minderheden en wat niet direct scoort wordt rap verbannen. Je ziet zelden een vervreemdend of gewaagd geestig programma op tv – TreurTeeVee en Rundfunk zijn fijne uitzonderingen.

Maar er mag meer dan ooit, je kunt roepen en maken wat je wil op internet. Zet het op YouTube, net als het geweldige Joardy Film, het absurdistische sketch-kanaal van acteur Jim Deddes en regisseur Jan Hulst die overduidelijk door Jiskefet zijn geïnspireerd en zelfs met Romeyn hebben gewerkt.

Hoe dan ook, Romeyn is terug, voor even in elk geval, met een proefje inderdaad. Maandagavond was op Comedy Central de eerste en voorlopig enige aflevering te zien van Yep!, geregisseerd door Max Porcelijn en met bijrolletjes van Anniek Pheifer, Henry van Loon en Olivia Lonsdale. ‘Als de thermometer niet doorslaat, de kijker er niet warm van wordt’, zei Romeyn in De Telegraaf, ‘schei ik ermee uit.’

In een stuk of zeven sketches – van een pretentieuze architect tot een vrouw in een rijtjeshuis die Bruce Springsteen op bezoek krijgt – laat Romeyn weer zien dat hij een feilloos observator en imitator is van het menselijk tekort. Zijn typetjes zijn meestal bullshitters: mensen die maar wat goochelen met taal om te verbloemen dat ze eigenlijk niets zeggen.

Het venijnigste en veelzeggendste voorbeeld is de sketch over een Filmfonds-achtige commissie die een subsidieaanvraag beoordeelt. ‘Het is onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat niet iedereen zomaar zijn droom de wereld in slingert’, zegt een lul in een bruin ribjasje. ‘Kan het schroefje van het mechaniek niet wat aangedraaid?’, bazelt Romeyn als commissievoorzitter.

Heerlijk, hoe de leegte van dit soort procedures wordt neergezet.

Niet alles is briljant of geestig aan Yep! en veel lijkt op eerder werk, maar Michiel Romeyn die op de semiautomatische piloot improviseert is nog altijd een waar genot om naar te kijken. Hopelijk wordt u er ook warm van. Want het zou toch zonde zijn als dit de laatste keer was. Denk ook aan al die vreselijke klaaginterviews die we dan moeten lezen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.