AlbumrecensieNo

Mich biedt heerlijke gitaarmelodieën die niks opdringen en waarbij het lekker wegdromen is ★★★★☆

In de indiepop wemelt het van de postpunkbands, maar meestal grijpen die terug naar de zwaarmoedige gitaren van Joy Division en/of de knauwende zang van The Fall. Dat de gitaarpop uit de jaren tachtig, waar de term postpunk vooral aan refereert, ook een sprankelende, luchtigere variant kende, hoor je bij te weinig indiebands terug.

Alleen al daarom is het fijn dat het Nederlandse ‘studioproject’ Mich bestaat. Op hun drie jaar oude debuut staat al een mooie combinatie van golvende Cure-gitaren en dromerige zanglijnen, op No klinkt de zang van Bastiaan Bosma zelfverzekerder en zijn de gitaarpatronen  van Piet Parra beter uitgewerkt. Mich komt zo nog dichter in de buurt van de aloude Chills of de zweverige dreampop van Real Estate.

Heerlijke gitaarmelodieën die niks opdringen en waarbij het lekker wegdromen is. Het geluid is wat rommelig en rafelig, maar dat net onaffe geeft Mich juist dat mysterie dat veel strakke door clicktrack gedreven postpunk mist.

Mich

No

Pop

★★★★☆

Excelsior/V2

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden