Mexicaanse schrijver Arreola weet met zijn compacte stijl een overgetelijke wereld op te roepen

Boek (fictie) - Het wonderbaarlijke milligram

'Hij werd in 1918 in Mexico geboren. Hij kon in elke eeuw en op elke plaats zijn geboren.' Jorge Luis Borges had maar weinig woorden nodig om in Juan José Arreola een zielsverwant te ontdekken. Net als Borges las Arreola liever Kafka en Schwob dan schrijvers van eigen bodem. Dat werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Toen de verhalenbundel Confabulario in 1952 in Mexico verscheen, werd Arreola enerzijds omarmd als een groot schrijver, maar er anderzijds van beticht dat hij met de rug naar zijn vaderland schreef.

Ironisch genoeg zou Arreola in de loop der jaren in Mexico een literair monument worden terwijl hij buiten de Spaanstalige wereld nauwelijks een voet aan de grond kreeg. Het wonderbaarlijke milligram is daar een sprekend voorbeeld van: deze integrale (en Vlaams gekruide) vertaling van Confabulario is het eerste boek van Arreola dat in het Nederlands verschijnt.

Het wonderbaarlijke milligram

fictie

Juan José Arreola

Uit het Spaans vertaald door Guy Posson.

Oevers;

200 pagina's; euro 17,95.

Arreola's beste verhalen zijn hierin te vinden. Het kafkaeske 'De wisselwachter' bijvoorbeeld, over een man die met de trein naar T. wil reizen, maar tijdens een gesprek op een verlaten station moet concluderen dat dit een vrijwel onmogelijke onderneming is. Of 'De rinoceros', waarin de tweede echtgenote van rechter McBride voor elkaar krijgt wat de eerste niet was gelukt: haar man eronder krijgen.

Net als veel andere verhalen begint 'De rinoceros' ijzersterk: 'Tien jaar lang heb ik slag geleverd met een rinoceros; ik ben de ex-echtgenote van rechter McBride.' Een andere constante is de compacte stijl. In een handjevol bladzijden weet Arreola een complexe, beklemmende wereld op te roepen die je niet meer vergeet. 'De vuurtoren', over een niet zo gezellige driehoeksverhouding, is daar een meesterlijk voorbeeld van.

Maar Arreola weet de boog niet altijd gespannen te houden. In een paar verhalen zit zijn katholieke achtergrond hem nogal in de weg, 'Brief aan een schoenlapper die schoenen slecht lapte' is slappe thee en het sekspopverhaal 'Baby H.P.' is gedateerd. Borges had dus niet helemaal gelijk.

Meer over