Mevrouw Hommel-De Vries

Arie Hommel, de voormalige sterke man van Text Lite, heeft geen stuiver maar leeft er riant van. Zo riant, dat er zes miljoen zoek is....

Van onze verslaggever

Gerard Reijn

AMSTERDAM

In zijn vijfde verslag van het faillissement van Arie Hommel beschrijft curator J. Tanger samen met de door hem ingehuurde accountant L. Koopman nog eens hoe Hommel aan zijn vermogen kwam. De beursgang van Text Lite in 1984 en de daarop volgende plundering ervan leverde hem in de jaren 1984 tot en met 1990 minstens 13,6 miljoen op, al gaf Hommel aan de belasting een negatief inkomen op van 1,36 miljoen. Voor 7 miljoen kan Koopman ook nog de uitgaven traceren. 'Er resteert een nu niet te verklaren bedrag van minimaal 6 miljoen gulden.'

Hommel is nu ruim een jaar failliet op aanvraag van A. van Hees, de curator van Text Lite. Hommel heeft zich als bestuurder schuldig gemaakt aan wanbeleid, en wordt net als zijn medebestuurders en -commissarissen aansprakelijk gesteld voor het complete tekort bij Text Lite: 30 miljoen.

Maar Hommel is niet bang dat hij zal moeten betalen. 'Ik heb geen rekening bij enige bank waar ook ter wereld behalve dan bij de Gemeente Kredietbank, die een debetsaldo van vijfduizend gulden vertoont. Ik heb ook geen vorderingen op enige financiële instellingen, verzekeringsmaatschappij of andere instellingen', zegt hij tijdens een verhoor in februari tegen zijn curator J. Tanger.

Dat heeft hij ook helemaal niet nodig zolang hij maar zijn beschermheren heeft, bijvoorbeeld de Amsterdamse horeca-ondernemer Huis in 't Veld. Hommel: 'Huis in 't Veld betaalt mijn telefoonkosten van zo'n 1500 gulden per maand. Alle huishoudelijke uitgaven inclusief die in Zandvoort worden ook door Huis in 't Veld of één van zijn vennootschappen voor mij betaald.' Verder noemt hij nog de BMW inclusief benzine, de verblijfskosten in Hilton Antwerpen en daarna in een riant appartement in die stad. Intussen bewoont hij ook nog een prachtig pand in Zandvoort, dat echter op naam staat van zijn hartsvriendin 'mevrouw De Vries'.

Aardige details staan er in het rapport van Tanger, bijvoorbeeld hoe 'mevrouw De Vries' vier miljoen gulden verdient in een week tijds. Enkele dagen voor de beursgang van Text Lite betaalt zij haar aandelen in Text Lite: 37 duizend gulden voor 3716 aandelen. Tien gulden per stuk dus. Vervolgens wordt elk aandeel gesplitst in 50 nieuwe aandelen Text Lite, en volgt de beursgang tegen 21,60 gulden per stuk: voilà.

Eigenlijk waren die aandelen van directievoorzitter en kwaje genius Arie Hommel zelf, maar dat kwam belastingtechnisch niet handig uit. Een goeie, trouwe vriendin is in zo'n geval goud waard. Zijn broers, die getrouwd zijn met hun vrouwen, hebben het veel minder makkelijk, bekent hij.

Gis genoeg dus, onze Arie, maar waar die verdwenen miljoenen zijn gebleven: hij weet het niet. Hij heeft wel een theorie. Naar aanleiding van enkele bankafschriften uit het najaar van 1986 zegt hij: 'In het algemeen is het zo dat u ervan kan uitgaan dat het opnemen van grote bedragen diende om ermee te gokken in het casino in Amsterdam of in Monte Carlo.' Een bijgestort bedrag van 65 duizend gulden? 'Dit bedrag had ik met gokken in Monte Carlo gewonnen.' Dertig mille weg? 'Dat bedrag heb ik in een week vergokt in Monte Carlo.'

In het verhoor poogt Tanger iets wijzer te worden van het woud van bv's waarmee Hommel zich heeft omgeven; van de merkwaardige banen zonder betaling; van de financiële en juridische verhouding tussen Arie Hommel en 'mevrouw De Vries'. Maar Arie weet het niet meer. Behulpzaam is hij wèl. Alles wil hij wel voor de curator doen. Hij zal zijn broers manen om stukken in te leveren, en ook 'mevrouw De Vries' denkt hij wel tot medewerking te kunnen bewegen.

Het is nu drie maanden later, en Hommel heeft nog nul informatie verstrekt. 'Als curandus niet komt met de gevraagde informatie kan het onderzoek niet verder', schrijft Koopman.

Curator A. van Hees van Text Lite in optimistischer. 'Hommel is in hoge mate afhankelijk van beschermheren. Dat is vervelend, want hij wil zelfstandig kunnen opereren. Ik denk dat hij dat wel eens zat zal worden. En ik heb de tijd. Het is waar: zware middelen hebben we niet. De doodstraf en de geseling staan niet tot onze beschikking. Maar we kunnen hem wel laten gijzelen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.