Recensie Metallica

Metallica in de Arena is een meezingfeest van de grote gebaren

Technisch is het niet de meest verfijnde show, maar Metallica in de Arena is wel één groot meezingfeest. Wie hiervan geen kippevel krijgt, heeft iets niet helemaal begrepen.

De verrassing van de avond: bassist Robert Trujillo speelde de Hazes-klassieker Bloed, Zweet en Tranen die hartstochtelijk werd meegebruld. Beeld Ben Houdijk

Pop

★★★☆☆

Metallica, Johan Cruijff Arena, 11/6.

Ga je naar Metallica in de overweldigende ambiance van de Johan Cruijff Arena, dan weet je als volger van de grootste metalband op aarde wel wat je kunt verwachten. Niet de technisch verfijndste show: daarvoor kun je je beter melden in de uitmuntend toegeruste Ziggo Dome, waar Metallica in 2017 twee keer speelde.

Nee, in de Arena teken je voor een ruim tweeënhalf uur durend meezingfeest. Een metalkaraoke met zicht op de poppetjes in de verte die de loop van de popgeschiedenis hebben veranderd door midden jaren tachtig van de heavy metal weer bloedserieuze en meeslepende muzikale kunst te maken. Vanaf de eerste nummers Hardwired en Ride the Lightning zien we een camera over het publiek vliegen en zien we onszelf terug op de enorme schermen achterop het podium. 

Het is het thema van de avond. Metallica in de Arena gaat over de onverbreekbare band tussen de legendarische band en zijn fans, die geen gelegenheid voorbij laten gaan om de metalstrijders uit Los Angeles de onvoorwaardelijke liefde te verklaren. Metallica gaat over ‘de familie’ en daar hamert zanger en gitarist James Hetfield dan ook voortdurend op. Wij zijn één, zegt hij steeds, tussen de nummers door.

En als één man zingt de Arena die epische, doorwrocht gecomponeerde songs van Metallica mee, vooral in het tweede deel van de show. De uitwerking van de oorlogsballades One en For Whom the Bell Tolls op het publiek is nog steeds onbeschrijfelijk. Als de riff wordt ingezet gaan honderdduizend vuisten de lucht in, twee per persoon. Daarna houdt zanger Hetfield meestal wijselijk zijn mond. Laat die Arena maar kolken: ‘Hold my breath as I wish for death. Please God, wake me.’ Wie hiervan geen kippevel krijgt, heeft iets niet helemaal begrepen.

Helaas is het geluid in de Arena weer eens tenenkrommend slecht. Door de galm klinken de riffs van Metallica niet hoekig, maar als één monotone brom. Iedere klap op de snare- of bassdrum van Lars Ulrich komt drie keer tot je, in een eeuwig doordreunende echo. Dat is bloedirritant, maar niet onoverkomelijk. Het hoort kennelijk bij zo’n Arenashow.

Er valt ondanks deze sonische verwarring nog genoeg te genieten. Van de ijzersterke liedjes van de laatste plaat Hardwired... To Self-Destruct uit 2016 bijvoorbeeld, die zich kunnen meten met het tijdloze werk van de eerste vijf platen. En van de mooie lasershow en projecties bij Master of Puppets en het kolossale slotakkoord Enter Sandman, waarmee we de nacht in worden gestuurd. En de verrassing van de avond: bassist Robert Trujillo speelt de Hazes-klassieker Bloed, Zweet en Tranen, die ook al zo hartstochtelijk wordt meegebruld.

We kwamen voor het grote gebaar, en dat kregen we. Maar een onvergetelijke aflevering van de al bijna veertig jaar durende Metallica-show was deze dinsdagavond in de Bijlmer niet. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden