Met weinig gereedschap serveert Sleater-Kinney opwinding en energie

Sleater-Kinney is sinds 1994 een van de prijsbandjes uit de alternatieve rockscene van de Amerikaanse westkust. Na negen jaar afwezigheid is de feministische activistische band terug met een ijzersterk album, én een tournee.

Sleater-Kinney tijdens een optreden eerder dit jaar. Beeld AP

Heel even kun je denken dat de band van hun eigenzinnige bezetting van twee gitaren en drums is afgestapt. Bij Sleater-Kinney was er nooit een bas te bekennen. Maar op het podium van een uitverkocht Paradiso in Amsterdam lijkt het dat er een huurlinge bij is gehaald om op de conventionele vier snaren het fundament van de liedjes te leggen. Totdat het om een derde gitaar blijkt te gaan. Drie gitaren! Nog bijzonderder.

Het vervolmaakt het scherpe geluid van de meiden indierockgroep die al sinds 1994 een van de prijsbandjes is uit de alternatieve rockscene van de Amerikaanse westkust maar in 2006 zichzelf had opgeheven. Met het dit jaar uitgekomen album No Cities To Love klinkt het echter alsof het hiaat van negen jaar niet meer was dan een paar maanden.

Albumrecensie ****

Na tien jaar is het stevige rockende vrouwentrio Sleater-Kinney terug met een plaat die tot hun beste werk gerekend mag worden, goed voor een viersterrenrecensie.

Beeld -

Price Tag, opener van No Cities en het concert, heeft dezelfde dwarse maar dansbare hoekigheid van vintage-Kinney. Daarboven op die schrille zang van Corin Tucker en Carrie Brownstein, bezeten op het amechtige af, en de dwingende drums van Janet Weiss die een steady snelheid hebben maar zelden recht vooruit gaan.

Prijsnummer

Het is indrukwekkend hoe het trio met een beperkt instrumentarium - zo nu en dan alleen versterking op derde gitaar en keyboards - een breed muzikaal spectrum weet te bestrijken. Van het melancholische Jumpers en de punkfunk van Fangless tot het prijsnummer van No Cities, A New Wave. De voortdenderende drums en Tucker, bassend op haar gitaar, geven het nummer stuwing waarboven gitaren onophoudelijk hooks door elkaar vlechten. Een balsemend driestemmig refreintje maakt het af. Terwijl Entertain, in de beste punktraditie, frustratie opklopt, tot die ontlading vindt in het refrein en in een moshpit van rondzwiepende ledematen. Sleater-Kinney weet hoe je met weinig gereedschap energie wint uit weerbarstigheid en serveert die met opwinding.

Sleater Kinney. Gezien: 19/3, Paradiso, Amsterdam. Op 21/3 nog een concert in Antwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.