Interview Robert Finley

‘Met twee albums op zak de wereld over’, Robert Finley, de gewezen timmerman met de krachtige soulstem knijpt zich nog eens in de arm

Robert Finley. Beeld Daniel Cohen

Voor Robert Finley (64), timmerman uit Louisiana, veranderende alles toen twee jaar geleden zijn rauwe soulstem ontdekt werd. Nu is hij op zijn tweede tournee in Europa. Bijna blind, dat wel.  

‘God bestaat. Kijk naar mij: een oude man, een leven lang hard gewerkt en dan ineens komt zijn droomwens uit. Hij toert met twee albums op zak de wereld over.’

De Amerikaanse zanger Robert Finley (64) straalt. Hij is voor het eerst in Amsterdam en betreurt het alleen dat hij niet alles om hem heen goed kan zien. ‘Een paar jaar geleden begon ik blind te worden. Ik zie nog maar met één oog, en dan nog maar een heel klein beetje. Dat is het offer dat ik heb moeten brengen, denk ik altijd.’

Was Finley niet blind geworden, dan was hij mogelijk nog steeds timmerman geweest in Bernice, Louisiana. ‘Ineens zag ik mijn gereedschap niet meer, ik werd afgekeurd en had niks meer.’

Behalve zijn gitaar dan en zijn machtige raspende soulstem. ‘Ik ging weer de straat op, zoals ik dat dertig jaar geleden ook vaak deed en begon te zingen. Iemand zei dat er in Arkansas, niet ver weg, een talentenjacht was. Ik daarheen. En kijk, daar zit ik nu, twee jaar later. Midden in Amsterdam. Het is alsof ik droom. Vijftig jaar lang had ik visioenen van spelen op een concertpodium voor publiek dat me toejuicht. Ik was gelukkig met mijn timmermansbedrijfje hoor, maar ik bleef altijd dromen.’

Robert Finley en Dan Auerbach in het Ryman Auditorium op 25 februari 2018 in Nashville, Tennessee. Beeld Jason Kempin, Getty

Ontdekt

Totdat Robert Finley zoals hij zelf zegt op het juiste moment op de juiste plaats was. Iemand van de non-profitorganisatie Music Maker Relief Foundation, die zich inzet voor oudere muzikanten met een beperking, zag hem spelen op het King Biscuit Blues Festival in Helena, Arkansas.

‘Ik had me een beetje naar binnen gekletst en gevraagd of ik niet even een liedje mocht doen voordat het eigenlijke programma begon. Dat mocht. Ik pakte mijn kans, werd ontdekt en kon in 2016 een plaat maken, dat werd Age Don’t Mean a Thing. Toen kwam Dan op mijn pad.’

Ook Dan Auerbach, voorman van garagerockduo The Black Keys, tevens platenbaas en producer in Nashville, bleek onder de indruk. Vooral van Finley’s krachtige soulstem, waarmee hij zowel gevoelige ballads als euforische gospelsongs als snerpende blues kon zingen. Hij haalde Finley begin 2017 naar Nashville voor een vervolgplaat.

Auerbach had speciale plannen met zijn nieuwe protegé. Hij wilde vooral Finleys machtige, flexibele stem laten schitteren, waar hij de juiste liedjes voor schreef. ‘Mijn gitaar mocht ik thuislaten, en mijn liedjes eigenlijk ook’, zegt Finley. ‘Dan wilde dat ik me volledig op mijn zang zou concentreren. Daar had hij het nieuwe materiaal op afgestemd. Alles was voor me geregeld. Ik hoefde alleen maar een microfoon te pakken.’

Easy Eye Sound

De laatste jaren is zanger en gitarist Dan Auerbach van The Black Keys zich steeds meer gaan richten op studio- en producerswerk voor andere muzikanten. Hij richtte in Nashville zijn eigen Easy Eye Sound studio in en begon een platenlabel onder die naam. Auerbach gaat vooral in zee met rootsmuzikanten, behept met een sterk blues-, country- of soulgevoel. Eerder dit jaar verscheen op zijn label bijvoorbeeld de prachtige soloplaat Shannon in Nashville van Shannon Shaw. Net als soulzanger Robert Finley mocht ook Shaw gebruik maken van geweldige groep Nashville-sessiemuzikanten die verbonden zijn aan de studio van Auerbach. Zijn eigen Wrecking Crew, noemt hij die, met een knipoog naar de legendarische groep muzikanten uit Los Angeles in de jaren zestig.

Het resultaat van deze sessies was het album Goin’ Platinum, dat bij het verschijnen in december vorig jaar internationaal veel goede reacties losmaakte. Finley werd beschouwd als een nieuwe rhythm-and- bluesontdekking.

Voor Finley begon er een nieuw leven, maar door zijn handicap is het niet altijd even gemakkelijk. ‘Het reizen valt me zwaar, ik heb echt hulp nodig. Maar ik voel me een gezegend mens en heb het idee dat God me hiertoe geroepen heeft. Zo veel mogen optreden is misschien wel het mooiste geschenk dat ik ooit heb gekregen.

In Nederland was Robert Finley afgelopen zomer te zien op het North Sea Jazz Festival. ‘Zonder gitaar, zodat ik alle aandacht voor mijn stem had. Zo kon ik veel beter zingen. Dat had Dan goed gezien.’

Het afgelopen jaar had voor Finley niet beter kunnen verlopen. ‘Ik kan nog steeds een beetje zien en geniet nergens meer van dan dansende of meeklappende vrouwen in het publiek. Soms zie ik niet meer dan een schim van een jurk, dan ben ik al gelukkig.’

Home, sweet home

Finley zit inmiddels al weer een paar maanden thuis in Bernice. ‘Het is de enige plek waar ik echt kan uitrusten. Ik kan hier bijna blind mijn weg vinden. Er is geen huis in dit dorp waaraan ik niet iets vertimmerd heb. Ik ken iedereen hier, en iedereen is trots. Op veel van hun bruiloften heb ik gespeeld en nu ben ik voor hen een beroemdheid.’

Hij hoeft zich niet meer aan te bieden aan kerkkoortjes of familiefeesten. Robert Finley is professioneel muzikant geworden. ‘Ik weet nu wat het is om op een echt podium te staan. En het zou ook praktischer zijn om naar Nashville te verhuizen. Dan Auerbach heeft me begin volgend jaar uitgenodigd voor het opnemen van weer een nieuwe plaat. Ik kan daar ook makkelijker optredens krijgen dan hier.’

Robert Finley. Beeld Aaron Greenhood Music Maker Relief Foundation

Maar Robert Finley blijft het liefst thuis, waar alles vertrouwd is. ‘Ik doe alles hier op de tast. Ik woon ook bewust alleen, zodat niemand mijn spulletjes kan verzetten. Er is nu ook even geen plek voor een vrouw in mijn leven. Thuis ben ik vooral bezig mezelf weer op te laden. En dan realiseer ik me hoe snel alles in die paar jaar gegaan is.’

Wie had dat kunnen denken, Robert Finley uit Bernice, Louisiana, voor de tweede keer in een jaar op tournee door Europa en in januari beginnend aan zijn derde plaat in drie jaar? ‘Ik knijp mezelf nog maar een keer. Ja, ik ben wakker.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.