FilmrecensieSynchronic

Met tuimelend camerawerk en in hallucinante beelden laat Synchronic zien hoe een designerdrug steeds meer slachtoffers maakt ★★★☆☆

Toch is deze vierde film van cineasten Benson en Moorhead soms eerder voorspelbaar dan verrassend.

Synchronic  Beeld Filmstill
SynchronicBeeld Filmstill

De tijd is een grammofoonplaat, zegt iemand in de sciencefiction-horrorfilm Synchronic. Een plaat waarop alle muziek tegelijk voorhanden is: welk lied er wordt afgespeeld hangt slechts af van de positie van de naald. Synchronic, een designerdrugs die in het New Orleans van ambulancemedewerker Steve (Anthony Mackie) steeds meer slachtoffers maakt, functioneert als precies zo’n naald.

Zie de man die in de sterke openingsscène zo’n pil neemt en vervolgens van grote hoogte neerstort boven een woestijn. Of de hipster die Steve en zijn collega en boezemvriend Dennis (Jamie Dornan) aantreffen met een gigantische zwaardwond in zijn borst. En wat is er gebeurd met Dennis’ dochter Brianna (Ally Ioannides), spoorloos sinds ze synchronic gebruikte?

Steve, zelf getroffen door een agressieve vorm van kanker, zal er alles aan doen om Brianna terug te vinden, de ene pil na de andere slikkend. Dat geeft cineasten Justin Benson en Aaron Scott Moorhead de ruimte om in hallucinante beelden op de getroebleerde geschiedenis van New Orleans te duiken, van de prehistorie tot de Amerikaanse Burgeroorlog. Intussen ziet Steve steeds weer visioenen van uit hun graven weggespoelde doodskisten – herinneringen aan orkaan Katrina? – en neemt de film het ook zelf alsmaar minder nauw met de lineariteit: heden en verleden vervloeien, de chronologie van sommige scènes blijft bewust vaag.

Geestverruimend materiaal had het kunnen zijn, zeker bij Benson en Moorhead. Met Resolution (2012), Spring (2014) en vooral de surrealistische sektetrip The Endless (2017) maakte het onafhankelijk opererende duo hoogst oorspronkelijke, ontregelende genrefilms die volkomen trouw blijven aan hun eigen logica.

Op hun vierde, (relatief) duurste en meest conventionele speelfilm hadden de mannen minder grip. Synchronic kukelt herhaaldelijk in zijn eigen plotgaten, is soms eerder voorspelbaar dan verrassend en reduceert de raciale spanningen van het voorbije en hedendaagse New Orleans grotendeels tot entourage. De vriendschap tussen twee mannen, zo raak getroffen in Resolution en The Endless, komt dit keer minder goed uit de verf, al is het maar omdat Synchronic vooral om Steves missie draait.

Gelukkig verleent hoofdrolspeler Mackie zijn personage genoeg ernst om je aan diens zijde te houden. En wanneer New Orleans door Moorheads tuimelende camerawerk ondersteboven wordt gekeerd, het landschap in de kosmos verandert of personages afscheid nemen terwijl ze al flakkerend in hun eigen tijdgroef vastzitten, komt ook in Synchronic het genie van de makers aan het oppervlak.

Synchronic

Horror

★★★☆☆

Regie Justin Benson en Aaron Scott Moorhead.

Met Anthony Mackie, Jamie Dornan, Ally Ioannides, Katie Aselton, Ramiz Monsef.

102 min., te zien via Pathé Thuis, Amazon Prime, Google Play en iTunes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden