Recensie Amenra

Met stille kracht en kolossaal kabaal trotseert Amenra het gevoelsleven (vier sterren)

De Kortrijkse band Amenra bij een eerdere show in Tallinn. Beeld Stefaan Temmerman

Als de Belgische band Amenra een weekend lang komt huishouden in een gemeente, dan wordt er ook wat overhoop gehaald. Amenra is al jaren veel meer dan een heavy rockbandje, en dat blijkt bij een vol Amenra-weekend in Leiden.

De Kortrijkse band speelde vrijdag in de Stadsschouwburg een akoestisch en dus verstild concert, waarbij vooral poëtische krachten moesten loskomen. Zaterdag mogen de versterkers zoemen bij een steenharde show in podium Gebr. de Nobel, dat zich met twee fraaie balkonrijen als een Shakespeareaans theater om de band heen vouwt. En dan is er ook nog een expositie te bezoeken, waarin door Amenra geïnspireerde kunstenaars hun veelal door de dood ingefluisterde werk tonen. Wat een weelde.

Want Amenra is echt een van de indrukwekkendste heavy bands, buiten de geijkte genres van de metal, die je dezer dagen tegen het lijf kunt lopen. Vooral het werk van de laatste plaat Mass VI trotseert het gevoelsleven. Zanger Colin H. Van Eeckhout zit met iedere vezel in zijn eigen muziek, en hij weet die diepe overtuiging vanaf het eerste nummer over te dragen. 

Bij het emotioneel verpletterende nummer Plus Près de Toi komt alle pracht van Amenra voorbij: eerst een lawine van gitaren, naast de bijna onmenselijke maar altijd ontroerende brulzang van Van Eeckhout. Dan de verstilling in een melancholiek en dichterlijk middendeel, waarbij het publiek de adem inhoudt. Daarna weer een ontlading van hermetisch gitaargeweld, met mokerende riffs die zich steeds uit de dichte geluidsmassa lijken te willen klauwen. De combinatie van stilte en kolossaal kabaal, van grimmigheid en tederheid, maakt de muziek van Amenra zo bijzonder. Je hoort er woede en frustratie in, en tegelijk berusting over de fragiliteit van het leven. Geen band weet oprecht verdriet stilistisch zo sterk uit te dragen.

En dan is de show ook nog fantastisch vormgegeven. Op een podiumvullend scherm worden verbluffende visuals afgedraaid, die veel meer zijn dan zomaar wat illustraties bij muziek die toch vooral over vergankelijkheid lijkt te gaan. Ergens tegen het einde van de set zien we een menselijk lichaam op zijn kop door een natuurlandschap zweven, in vertraagd zwart-wit. Een onbevattelijk mooi beeld, en ook dat blijft lang nabranden.

Er gaan de laatste tijd geruchten dat Amenra, ondanks de steeds bredere en bijna cultachtige aanhang die band volgt, binnenkort weleens een laatste concert zou kunnen geven. Laat dat niet gebeuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.