ColumnSheila Sitalsing

Met permanente meewind en verwarming wordt het misschien nog wat met het snelfietspad

Een nieuwe fietsbrug over de Maas richting Cuijk, die Noord-Limburg met Brabant. Beeld Hollandse Hoogte
Een nieuwe fietsbrug over de Maas richting Cuijk, die Noord-Limburg met Brabant.Beeld Hollandse Hoogte

In dit intens rijke land kan een minister best veel publiek geld uitgeven alvorens dat wordt gemist (zie ook: mondkapjes), of alvorens iemand vraagt: ‘Die fantastische plannen van je, je weet wel, die briljante voornemens waarmee je een zegeronde door de media hebt gemaakt, toen ze je nog ‘visionair’ noemden, toen je even dacht dat je in alle bescheidenheid een held was, weet je nog, hebben die eigenlijk iets opgeleverd?’

Tegelijk is dit ook een land van penningmeesters, dorknopers en party poopers. Daarom krijgen we elk voorjaar een manshoge stapel rapporten van de Rekenkamer toegestuurd waarin van elke penning belastinggeld die door Den Haag is uitgegeven wordt gedocumenteerd wat ermee is gebeurd: verdwenen in een zwart gat, besteed aan onzin, verkeerde zakken gespekt et cetera.

Enter: het snelfietspad. Veilig en snel op de fiets, zonder bochten of kruisingen of andere obstakels die het fietsen vertragen, met genoeg ruimte om in te kunnen halen zonder vinnig te hoeven bellen of ‘heu, opzij!’ te hoeven brullen. Dé ideale manier om van automobilisten fietsers te maken. Gezondere mensen, schonere lucht, minder lawaai, veiliger verkeer, minder files. Eén klap, een hoop vliegen.

Het kabinet trok twee jaar geleden 26 miljoen euro uit om de aanleg van snelfietspaden door het hele land te stimuleren, provincies moesten de helft van de kosten bijleggen. Doel: filebestrijding, door 1 tot 4 procent van de autorijders over te halen om de fiets te pakken. Dat zou moeten lukken voor het woon-werkverkeer tot 15 kilometer, was de verwachting.

De Rekenkamer ging het na: deze bescheiden doelstelling is niet gehaald. Bij de helft van de nieuwe dure fietspaden stapte nog geen 1 procent van de mensen over van auto naar fiets. Want de paden kwamen er wel, maar op de verkeerde plekken: waar al gefietst werd en waar ook voorheen nooit lange files stonden. Voorts was een deel van de 26 miljoen euro stimulering zondegeld omdat sommige provincies het extra geld dat ze uit Den Haag kregen in de aanleg van paden staken die allang gepland stonden, of waarvan de aanleg zelfs al begonnen was. Die paden waren er ook gekomen zonder de Haagse miljoenen.

De Rekenkamer wil dat het ministerie van Verkeer gaat ‘evalueren’ hoe je mensen wél van auto naar fiets krijgt. Ik geef een voorzetje: een fietspad langs de A4 of de A44 dat daadwerkelijk van ergens naar ergens leidt, volledig overkapt, royaal verwarmd (niet van dat knieperige, in de auto is het altijd minstens 19 graden), met aparte rijbanen voor de seniore medemens op gemotoriseerde rijwielen en voorzien van turbines die permanente meewind verzorgen. Kost wat, maar dan heb je ook wat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden