Met Milaan terug naar de flaphoed

Voor de luxemerken zijn de shows die ze afgelopen week in Milaan gaven zó belangrijk dat over elk detail wordt nagedacht. Dus gaat het ook over de kleur van de vloerbedekking en de schoenen van de beveiligers. Want het zou toch ongemakkelijk zijn als er een vlek op de vloerbedekking zit of de beveiligers bij Gucci per ongeluk op sneakers van Prada lopen. Voor je het weet staat zoiets online: bezoekers van de shows hebben tegenwoordig altijd een smartphone bij de hand. Soms wel twee, alsof ze met die dingen zijn vergroeid.

Gucci, Prada, Gucci, Etro en Max Mara (foto): gilets, suède, bruin, rafels en bloemen. Beeld Peter Stigter

Het contrast had afgelopen week niet groter kunnen zijn, want terwijl de genodigden voortdurend in de weer waren met hun moderne apparatuur, was de mode op de catwalk overwegend nostalgisch van aard. Die trend werd vanaf woensdagmiddag zichtbaar met Gucci, waar creatief directeur Frida Giannini een aantrekkelijk allegaartje van belangrijke stijlelementen uit de jaren zeventig liet zien. Drukke printjes, grote en puntige kragen, suède doorknooprokjes, vale spijkerbroeken, gilets van langharig en gekleurd bont, korte uniformjasjes en heel veel bruin en bordeauxrood.

Donderdagochtend was de beurt aan Max Mara. Ook daar: een grote seventiesshow. Flaphoeden, retrobloemenprints (zelfs op de schoenen), sluike rokken tot op de kuit, kniehoge laarzen en strikblouses. In de showroom vertelde een van de medewerkers dat uit het eigen Max Mara-archief bleek dat het jaar 1971, toen model en actrice Anjelica Huston voor het merk poseerde, de belangrijkste inspiratiebron was geweest voor het ontwerpteam.

Gelukkig leverde het nostalgische vertrekpunt wel eigentijdse mode op. Geen enkele winkelier of consument zit te wachten op kleren die ook nog achter in een kast of ergens op een zolder rondslingeren. De mode zou de mode niet zijn als aan een retrotrend niets nieuws werd toegevoegd. Zo werden broeken met uitlopende pijpen en sjaaldessins uit de jaren zeventig in de show van Just Cavalli gecombineerd met moderne leren motorjasjes en goudkleurige sandalen met een plateauzool. Veronica Etro stuurde voor Etro modellen in jurken met drukke psychedelische prints en hippie-achtige laarzen met franjes de catwalk op.

Maar er is niemand die beter is in het op geheel eigen wijze vertalen van oude mode dan Miucca Prada, die samen met haar man Patrizio Bertelli aan het hoofd staat van een van de belangrijkste modeconcerns van Italië. Haar show geldt al jaren als een van de hoogtepunten van de modeweek in Milaan. Prada volgt geen trends, Prada is een trend op zichzelf.

In het industriële hoofdkantoor van Prada was donderdagavond als decor honderdvijftig ton lilakleurig zand in de vorm van duinen gestort. De kleding stikte van de verwijzingen naar de jaren zeventig, zoals het gebruik van patchwork, cognackleurig leer en klompachtige schoenen met plateauzolen.

Dat het niet oubollig werd, was te danken aan de nauwsluitende knielange jassen, de kokerrokken met grafische stiksels, de bewuste rafels die de kleren iets moderns en nonchalants gaven, aan het gebruik van nylon voor klassieke tassen en de opvallende knielange kousen, waarin verschillende patronen werden gecombineerd.

De vraag is: waar komt die hang van de mode van veertig jaar geleden toch vandaan? Het meest voor de hand liggende antwoord is dat de gezaghebbende ontwerpers bij de bekende luxemerken gewoon goed hebben gekeken naar de hoogtijdagen van het merk. Want in de jaren zeventig waren Italiaanse merken als Gucci, Missoni en Etro ontzettend populair en tegenwoordig hebben ze het niet allemaal even makkelijk meer.

De modernste kleren van afgelopen week kwamen van een merk dat in de jaren zeventig nog geen mode maakte: Tod's, van oorsprong een schoenenmerk. Onder de creatieve leiding van Alessandra Facchinetti is Tod's hard op weg een geliefd modemerk te worden. Facchinetti maakt elegante en draagbare kleren van luxe materialen, zoals leer dat net zo soepel valt als zijde en luchtige katoen. Het zijn kleren die in de verte doen denken aan die van het Franse modemerk Céline, omdat ze net zo luxe en tegelijk sober zijn. Maar dan speelser.

De Italiaanse modeontwerper Rodolfo Paglialunga, die zaterdagmiddag debuteerde bij Jil Sander, liet uitgesproken minimalistische kleding zien. Logisch, want daar staat het merk om bekend. Maar Paglialunga verraste met androgyne ontwerpen zoals oversized korte broeken, verwijzingen naar schooluniformen, zoals klassieke kraagjes en de kleur marineblauw, en strakke leren sokken tot de knie die werden gedragen in sandalen met een blokhak. Niks nostalgisch aan.

Beeld Peter Stigter
Beeld Peter Stigter
Beeld Peter Stigter
Beeld Peter Stigter
Beeld Peter Stigter
Beeld Peter Stigter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden