Review

Met Maudite Poutine gaat Lemieux te ver in zijn experimenteerdrift

Maudite Poutine kent maar één register; daarmee doet de regisseur zichzelf en zijn publiek tekort. Regisseur Karl Lemieux heeft de vaardigheid en het talent, maar vergeet te doseren.

Pauline Kleijer
null Beeld
Beeld

Het platteland van Quebec oogt onwaarschijnlijk troosteloos in Maudite Poutine, het speelfilmdebuut van de Canadese kunstenaar en experimenteel filmmaker Karl Lemieux. Verlaten industriegebieden, rottende stacaravans en vervallen, leegstaande panden vormen het decor van het leven van Vincent, een twintiger met een eenvoudig fabrieksbaantje. In zijn vrije tijd drumt hij in een punkrockband.

Samen met zijn vrienden heeft hij een flinke lading wiet achterover gedrukt, zonder precies te weten aan wie die toebehoort. Een domme daad, zo blijkt al uit de grimmige beginscène van de film. De jongens worden afgetuigd door een drugsbende die 10 duizend dollar betaling eist. Alleen Vincent komt er voorlopig nog goed af: hij wordt gespaard omdat zijn oudere broer, een junkie, banden heeft met de bende.

Maudite Poutine

Drama
Regie: Karl Lemieux
Met: Jean-Simon Leduc, François Aubin, Martin Dubreuil
91 min., in 5 zalen

Het lijkt de opzet voor een Tarantino-achtig misdaadverhaal, maar Lemieux wil een andere kant op. De drugs, de intimidatie, de gruwelijke verhalen over de bende die de ronde doen - het blijkt eerder een afleidingsmanoeuvre dan de aanzet tot een dwingende plot. Waar het hem om te doen is, is het gevoelsleven van Vincent en de beklemmende, uitzichtloze sfeer van zijn omgeving.

De contrastrijke zwart-witbeelden, gedraaid op 16mm-film, zijn hard en ongenadig. Toch krijgen ze soms ook een lyrische kwaliteit, alsof Lemieux het landschap bezingt met zijn camera, zoekend naar schoonheid in deze troep: een feestje met vrienden, lachende gezichten. Op de geluidsband gaat de filmmaker nog een stap verder in zijn experimenteerdrift. Gesprekken en andere omgevingsgeluiden worden regelmatig weggedraaid, tot er niets anders overblijft dan ruis, een zoemende, trillende deken van geluid - het geluid dat Vincents hersenen zouden kunnen maken, als hun frequentie werd opgepikt en versterkt.

Lemieux, die als filmmaker verbonden is aan de Canadese postrockband Godspeed You! Black Emperor (hij verzorgt de projecties die deel uitmaken van de liveshows van de band), weet precies wat hij wil. Hij heeft de technische vaardigheid en het visuele talent om de kijker mee te sleuren in Vincents ellende, maar vergeet daarbij te doseren. Maudite Poutine kent maar één register; daarmee doet de regisseur zichzelf en zijn publiek tekort.

Anderhalf uur naar adem happen is een bijzondere ervaring, maar Lemieux herhaalt zichzelf te vaak om een onuitwisbare indruk te maken met zijn duistere, zintuiglijke debuut.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden