Column Film volgens Beekman

Met kerst gaan we naar Redbad Redux

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Bor Beekman.

Misschien lag het aan de naam. Redbad. Klinkt te veel als Sinbad. Het had anders gekund op de filmposter, gezien de gevarieerd gespelde naam van de Friese koning. Ga je mee naar Radbod?

De hittegolf hield mensen uit de bioscoop, ja. En dat voetbal, zelfs al ontbrak Oranje.

Er waren de recensies - mea culpa. En de via sociale media verspreide fotootjes van bezoekers in lege zalen: kijk, ik zit hier hélemaal alleen.

Het lag niet aan de aandacht. Regisseur Roel Reiné mocht overal aanschuiven om te vertellen dat alle Nederlandse films hondsberoerd zijn, behálve die van hem. Ook aan die zo cruciale doelgroep – de vrouw – was gedacht. Actrice Loes Haverkort, in de film te zien als vikingprinses, sprak in JAN Magazine over haar privéleven en de rol: ‘Bovendien was Freya een heel autonome vrouw.’

Maar autonome vrouwen gaan niet naar Redbad. Ze gaan naar Mamma Mia: Here We Go Again!

Het lag zeker niet aan de inzet. Producent Klaas de Jong huurde de zwaardenmaker van Game of Thrones, stuntpaardrijders uit Oekraïne, die ene acteur uit Breaking Bad, de geluidstechnicus van Christopher Nolan en de scenarist van Rozengeur & Wodka Lime.

Wacht. Het ontbreken van een spanningsboog in de 160 minuten lange film mag niet louter op de scenarist worden afgeschoven. Er waren meer mensen bij. En een script is nog geen film.

Wat denken al die toch heus capabele acteurs als ze een dialoog krijgen die louter dient om gevoelens te benadrukken of informatie over te brengen? Zeggen ze daar dan iets van? Heeft hoofdrolspeler Gijs Naber geïnformeerd of er subtekst school onder het zinnetje ‘misschien kunnen we onze energie steken in het bouwen van nieuwe terpen? Dat Redbad met die terpen mogelijk heel iets anders bedoelde?

Nu wordt de film van Reiné weggezet als grootste flop in de Nederlandse filmgeschiedenis. 40 duizend bezoekers, voor een film van 8 miljoen euro. Het kan erger. Het woeden der gehele wereld (3,2 miljoen euro) trok in 2006 slechts 3.680 bezoekers. Ook was er ooit De zeemeerman.

Floppen hoort erbij. De duurste Chinese film ooit werd onlangs wegens gebrek aan belangstelling meteen teruggetrokken. Nu gaan ze hermonteren, het later dit jaar wéér proberen.

Dit heet de methode-Rissient. Pierre Rissient, de dit jaar overleden legendarische Franse cinefiel die in Wit licht met Marco Borsato een verstopt juweel ontwaarde, ‘le film est colossal!’. Rissient knipte alle flashbacks eruit, dumpte de vioolmuziek, en loodste zijn getrimde versie naar Cannes.

Redbad is nog niet verloren. Klaas de Jong kan vandaag nog het complete ruwe filmmateriaal overdragen, inclusief alle ongebruikte scènes met Peter Faber (waar was Peter Faber?). Misschien wil stereditor Job ter Burg een poging doen. Of, als die geen tijd heeft, een hele klas editors van de Filmacademie. Maak er een wedstrijd van. En breng de nieuwe versie uit in december, als het sneeuwt en er geen voetbal is, onder de titel Redbad Redux.

Ik zou kijken. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.