Recensie Gloria Bell

Met Julianne Moore op de top van haar kunnen, is de remake van Gloria is veel expressiever dan het origineel ★★★★☆

Julianne Moore in Gloria Bell.

Het ging ongeveer zo. Filmster Julianne Moore zag Sébastian Lelio’s Gloria (2013) en raakte net als zoveel andere toeschouwers verrukt van het hoofdpersonage, een 58-jarige Chileense die zich door niemand gek laat maken en het seniorennachtleven van Santiago afstruint om te dansen, te vrijen en lief te hebben.

Vervolgens dacht Moore: dat wil ik ook. Logisch. Diepgravende 50+-vrouwenrollen zoals Gloria, die actrice Paulina García destijds in Berlijn een Zilveren beer opleverde, blijven schaars in Hollywood. Dus sprak Moore schrijver en regisseur Lelio aan met haar wens, waarna de plannen voor een Amerikaanse remake snel concreter werden. De twee beloofden elkaar dat ze de nieuwe Gloria samen zouden maken. Aldus geschiede, met als eindresultaat een film die Moore onafgebroken laat stralen.

Gloria Bell wordt ten onrechte geafficheerd als een shot-voor-shotremake. Lelio volgt het oorspronkelijk verhaal op de voet, maar brengt ook subtiele wijzigingen aan, zowel in plot als regie. Gloria Bell werkt nu bij een verzekeringsmaatschappij in Los Angeles, maar ze heeft nog steeds een voorkeur voor enorme brillen. Tijdens het uitgaan ontmoet ze de charmante Arnold (John Turturro), met wie het meteen bijzonder goed klikt. Maar net als voorganger Rodolfo heeft Arnold zijn privéleven bepaald niet op orde.

Moore is in Gloria Bell op de top van haar kunnen. Wie het origineel heeft gezien, kan bij haar soms wat eigenheid missen: ze imiteert wel erg nauwkeurig de mimiek van voorganger García. Niettemin is ook Moore’s Gloria een weelderig complexe creatie, van haar flamboyante houding tijdens het uitgaan tot de gelaten voortvarendheid waarmee ze tegenslagen verwerkt. Het lijkt vaak alsof deze Gloria de tijd sterker aan zich voelt knagen. Misschien had haar Chileense evenknie dat eveneens, maar geeft de Amerikaanse simpelweg eerder uiting aan haar existentiële angsten.

De remake – Lelio spreekt liever van een cover – is veel expressiever dan het origineel. Niet alleen dankzij Natasha Braiers zinnelijke camerawerk, dat volop speelt met licht en kleur, maar ook dankzij de muziek – dit keer durfde Lelio wél een soundtrack aan. Producer en componist Matthew Herbert, ook verantwoordelijk voor de muziek van Lelio’s vorige films Una mujer fantástica en Disobedience (beide uit 2017), schreef een prachtige score die langzaam van elektronisch op orkestraal overgaat, en alsmaar warmer klinkt.

En dat niet alleen: al zinderend en glinsterend lijkt de muziek de directe verklanking van Gloria’s onverwoestbare verliefdheid op het leven. Al kan niets op tegen discoknaller Gloria, die haar in de slotscène tot een gelukzalige dans met zichzelf verleidt. Net als in het origineel, en (bijna) net zo mooi.

Gloria Bell
Drama
Regie Sebastián Lelio.
Met Julianne Moore, John Turturro, Alanna Ubach.
102 min., in 48 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.