AlbumrecensieMonovision

Met het sterke Monovision eist Ray LaMontagne de aandacht weer op ★★★★☆

Met zijn hese, halfhoge, soulvolle zangstem eiste de baardige kluizenaar Ray LaMontagne zestien jaar geleden direct de aandacht op. Trouble (2004) was een memorabel debuut. LaMontagne moet zelf ook hebben gemerkt dat recente platen als Ouroboros (2016) en Part Of The Light (2018) heel wat minder indruk maakten.

Goed nieuws: Monovision (zijn achtste) doet ons weer opveren. LaMontagne gaat na een paar jaar zoeken naar een nieuw geluid weer te werk volgens het principe ‘less is more’: vaak horen we alleen zijn stem, zijn gitaar en soms, in een roerend liefdeslied als We’ll Make It Through of het Neil Young-achtige Rocky Mountain Healin’een zacht huilende mondharmonica.

Zó is de inmiddels 47-jarige LaMontagne op zijn best: op akoestische gitaar, zingend met hart en ziel, zonder veel franje. Zelfs het enige echte rockmoment van de plaat is simpel en direct: Strong Enough, dat een vergeten Creedence Clearwater Revival-song had kunnen zijn.

Oké, Weeping Willow is te zoet, maar we zijn weer bij de les.

Ray LaMontagne

Monovision

Pop

★★★★☆

RCA/Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden