FilmrecensieEma

Met Ema bewijst Pablo Larraín zich als een van de grootste regisseurs van nu ★★★★☆

Beeld Filmstill

Waarom luisteren jullie naar die muziek, vraagt de choreograaf Gastón (Gael García Bernal) aan zijn vrouw Ema (Mariana di Girolamo) en haar vriendinnen. Hij heeft het over reggaeton, dansmuziek met een dwingend ritme dat volgens Gastón tot afstomping leidt: het heeft een hypnotiserende werking, waardoor mensen niet meer nadenken. Ema, twaalf jaar jonger dan Gastón, danst er graag op.

De opzwepende werking van reggaeton vormt de motor van Ema, een film die van de kijker vraagt om zich er, zonder al te veel nadenken, aan over te geven. Regisseur en scenarioschrijver Pablo Larraín volgt daarin Ema, die zich niets aantrekt van de kritiek van haar man. Ema trekt zich van niemand iets aan: ze is jong en ongenaakbaar, een met een vlammenwerper gewapend eenmansleger dat vernietigt of omarmt, net hoe het haar uitkomt.

Vuur en furie, daarom draait het in Ema. Het niet-chronologisch vertelde verhaal heeft, wanneer de puzzelstukken langzamerhand op hun plek vallen, alle trekken van een melodrama. De Chileense Ema en Gastón hebben een Colombiaans jongetje geadopteerd dat zijn aanpassingsproblemen uit door brand te stichten. Daarbij raakt Ema’s zus ernstig gewond. Van schrik maakt het stel de adoptie ongedaan, maar vervolgens slaat de spijt toe. Ema zet Gastón buitenspel en bedenkt een uitgekiend, omslachtig plan om haar adoptiezoon weer terug te krijgen.

Sinds zijn tweede speelfilm Tony Manero (2008) geldt Larraín als een van de grootste hedendaagse regietalenten, een reputatie die hij waarmaakte met films als No (2012), El club (2015) en Jackie (2016), zijn eerste Engelstalige film. Na de drie Oscarnominaties voor Jackie had Larraín gemakkelijk in Hollywood kunnen blijven werken, maar voor Ema keerde hij terug naar Chili. Het is zijn eerste film met een hedendaagse setting, over een andere generatie dan die van de 43-jarige regisseur zelf.

Wat de film over die generatie - of over deze tijd - wil zeggen, is stof voor discussie. Ema is een bewonderenswaardig vrije geest, maar ook ongekend zelfzuchtig, oppervlakkig en onverantwoordelijk. Levert Larraín kritiek, of neemt hij het juist op voor zijn hoofdpersoon? Het is een raadsel, zoals zoveel in Ema ondoorzichtig blijft. Met zijn onrustige, maar perfect beheerste vertelwijze staat Larraín nergens lang bij stil. Filmmaken kan hij als geen ander, laat hij intussen zien - vooral in de schitterend vormgegeven dansscènes, maar ook in het spoor van brandstichting dat Ema door de Chileense havenstad Valparaíso trekt. De camera verlustigt zich aan het vuur.

Meer vorm dan inhoud, zou je kunnen zeggen, maar Larraín weet voldoende te overrompelen om dat soort bedenkingen naar de achtergrond te dringen. Ema is geen betoog, maar een ervaring – vaak sensueel, soms bloedirritant, en steeds meeslepend.

Ema

Drama

★★★★☆

Regie Pablo Larraín

Met Mariana Di Girolamo, Gael García Bernal, Paola Giannini, Santiago Cabrera

102 min., in 33 zalen

Lees ook

Ema van de Chileense regisseur Pablo Larraín verweeft dans vernuftig in de verhaallijn. Wat is het geheim van een goede dansscène? De Volkskrant vraagt het aan Andreas Hannes, choreograaf en programmeur van dansfilmfestival Cinedans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden