Met een ouwe kar naar Ouagadougou

Wie heeft er niet van gedroomd, of met het idee gespeeld? In een oude auto, wel enigszins betrouwbaar en bij voorkeur van Franse of Duitse makelij, door de Sahara naar West-Afrika te rijden, en hem dan te verkopen om met het statiegeld de terugreis te bekostigen....

Nee, dan Jeroen van Bergeijk. Hij reed een Mercedes 190, bouwjaar 1988, met 220 duizend kilometer op de teller van Amsterdam dwars door de Sahara naar Ouagadougou, waar hij hem verkocht. Niet alleen de reis is onderwerp van zijn verhaal, maar ook de levensloop van zijn Duitse middenklasser, een observatie van zijn mede-avonturiers, en de authenticiteit van de ervaring, of het gebrek daaraan.

Net als zovele West-Europese auto's die na tien tot vijftien jaar economisch zijn afgeschreven maar technisch nog in behoorlijke staat verkeren, verdween zijn Mercedes op een goed moment naar Oost-Europa. Dankzij een Nederlandse blauwhelm die in Kosovo was gestationeerd, kwam hij terecht waar hij door Van Bergeijk werd aangeschaft: in Buitenplaats Ypenburg.

De export van miljoenen Europese auto's naar het Oosten is sinds de val van de Muur in 1989 big business. Afrika is goed voor naar schatting een half miljoen exemplaren.

Niet alleen personenauto's. Toeristen in Afrika melden niet zelden tot hun verbazing een oude BBA-bus met bestemming Bladel in down town Khartoem te hebben gezien, of een DAF-truck op de weg naar Lusaka. Van Bergeijk treft die flits van herkenning in de hoofdstad van Burkina Faso, Ouagadougou, als hij in een Mercedes-taxi een PSV-sticker en op de kofferbak een NL-plaatje aantreft: zijn plan om een zogenoemde overlander te worden, is geboren.

Opmerkelijk veel begrip legt hij aan de dag in zijn beschrijving van de confrontaties met corrupte douaniers en politieagenten, drugsdealende Marokkanen, onbetrouwbare Mauritaniërs en andere landslieden. Verwijzingen naar het cultboek uit de jaren zeventig van Robert M. Pirsig, Zen en de kunst van het motoronderhoud, zullen daar mee te maken hebben. Hoewel de vraag blijft hangen waarom die onbetrouwbare Afrikanen hem zijn oude Mercedes niet onmiddellijk, met of zonder geweldsdreiging, afhandig maken.

Maar hoe raar die Afrikaanse jongens soms ook zijn, Van Bergeijk doet uiteindelijk niet voor hen onder. Hij verkoopt zijn 190 als rechtgeaarde dominee/koopman uiteindelijk niet aan de gezochte taxichauffeur in spe maar aan een handelaar. Zonder er winst op te maken. Die blijkt er later wel een hoger biedende voor te hebben gevonden.

Joris Cammelbeeck

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden