'Met een kussen sla ik op het bed en gil ik alle hoeken vol'

‘Wraakgevoelens’ is een boek vol machteloos verdriet. Ouders vertellen over de moord op hun kind, de dader, en het leven ná....

Door Charlotte Huisman

Hester, de 27-jarige dochter van Arsène van Nierop, werd in 1998 vermoord in het Mexicaanse Cuidad Juárez. In haar totale ontreddering verbrandt moeder de snippers van de compositietekening van de dader boven de gootsteen. Later begint ze de stichting Hester, voor hulp aan andere slachtoffers van geweld in Cuidad Juárez. Ze kreeg er vorig jaar een mensenrechtenprijs voor.

‘Gevoelens van wraak zijn zo zinloos’, schrijft Van Nierop. ‘Ik doe liever iets terug voor al die andere slachtoffers. Hiermee voel ik dat ik op een positieve manier strijd voor het kwaad dat onze Hester is aangedaan.’

Van Nierop heeft haar machteloze verdriet weten om te zetten. Want wraakgevoelens van een tot dan toe onvoorstelbare heftigheid blijken veel ouders van vermoorde kinderen te verteren. Een van hen had al een pistool in de hand genomen. Een andere ouder schrijft: ‘Dood moet hij, enorm dood. Met een kussen sla ik op het bed en gil ik alle hoeken vol.’

In Wraakgevoelens – verhalen van ouders van vermoorde kinderen vertellen achttien ouders hun verhaal. Het lijkt te veel leed om te bundelen in één kaft.

Maar uit de bundeling blijkt ook de meerwaarde. De ouders beschrijven met gevoel voor detail hun verloren kind, en hoe het ze is vergaan sindsdien. Levens raken ontwricht, relaties wankelen, sommigen lijden aan een posttraumatisch stresssyndroom. Ouders voelen zich vaak miskend in hun verdriet. De media gedragen zich onbehoorlijk, vindt bijvoorbeeld Yolande Kleiss, moeder van Nienke. Haar bijdrage laat een andere kant zien van de Schiedammer parkmoord, waarvoor in eerste instantie de verkeerde is veroordeeld.

Vooral het rechtsysteem krijgt er van langs. Voor bijna alle ouders was de berechting van de dader een ontluistering. De gevangenisstraf staat volgens hen niet in verhouding met de daad. En de nabestaanden worden aan hun lot overgelaten, menen zij.

Vader Ad Wagemans, wiens jongste dochter in 2004 werd vermoord door haar ex-vriend, schrijft: ‘Het frustreert ons. Voor moordenaars worden kosten noch moeite gespaard, maar nabestaanden moeten zelf alles maar zien te regelen en de kosten zelf ophoesten. Ik ken leden van de Vereniging Ouders van een vermoord Kind die in financiële problemen zijn gekomen omdat ze niet meer in staat zijn om te werken en uiteindelijk van een uitkering moeten leven.’

Als Wagemans aan de politie vraagt of zij kunnen voorkomen dat de dader en mededader na vrijlating bij hun in de buurt komen wonen, vangt hij bot. ‘Wij kunnen niet garanderen dat wij, als wij in de toekomst geconfronteerd worden met Paul of Mattie of komen te weten waar zij zich ophouden, hen niet gaan opzoeken. Als ouder wil je je kind beschermen, maar dat konden wij niet. Nu hebben we het gevoel dat we hebben gefaald. Dat wil ik rechtzetten door de moordenaars tegen te komen. Ieder ouder die op deze manier zijn kind verliest, wil wraak.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden