Recensie Mademoiselle de Joncquières

Met een geestig verhaal in een begeerlijk 18de-eeuws Frankrijk geeft Mouret het kostuumdrama een frisse lik verf ★★★☆☆

Helaas blijft Madame de la Pommeraye al bloemschikkend een wat oppervlakkige wraakgodin. 

Filmstill uit Mademoiselles de Joncquières.

Madame de la Pommeraye (Cécile de France) weet dat ze een compulsieve rokkenjager in huis heeft gehaald. Haar gast, de markies des Arcis (Édouard Baer), heeft bij iedere aantrekkelijke vrouw die hij tegenkwam wel een gokje gewaagd – vaak met succes. Het duurt niet lang of de markies probeert ook haar te versieren. Daar gaat Madame, een knappe weduwe van hoge adel, natuurlijk niet op in. Ze koestert geen enkel verlangen zijn zoveelste verovering te zijn.

Maar de markies heeft een lange adem. Hij blijft maar plakken op zijn logeeradres, net zo lang tot hij Madame de la Pommeray heeft overtuigd van zijn nobele bedoelingen. Al die vrouwen verleidden hém en niet andersom, zegt hij. Pas nu hij een vrouw is tegengekomen die hem niet begeert, weet hij dat hij tot echte liefde in staat is.

Dat loopt natuurlijk niet goed af, maar Madame de la Pommeraye is geen type om eenzaam haar wonden te likken. Ze wil het hem betaald zetten. Haar plan om de markies een les te leren is gewaagd en gecompliceerd. Er zijn andere vrouwen bij betrokken, onder wie de jonge, buitengewoon mooie Mademoiselle de Joncquières (Alice Isaaz, eerder te zien in Paul Verhoevens Elle). Madame vindt dat ze in haar recht staat, maar hoe eerbaar is het om andere levens mee te sleuren in haar wraak?

Regisseur en scenarist Emmanuel Mouret (Un baiser s’il vout plaît, Une autre vie) is gespecialiseerd in liefdesverwikkelingen en weet als geen ander hoe hij die aangenaam en licht kan opdienen. In Mademoiselle de Joncquières, zijn eerste kostuumdrama, ligt het 18de-eeuwse Frankrijk er begeerlijk bij. Romige poederkleuren overheersen in de interieurs, buiten is het gras sappig groen. De acteurs, fraai opgedoft, jongleren moeiteloos met hun teksten, gebaseerd op het werk van Verlichtingsschrijver Denis Diderot.

Ook het geestige verhaal overtuigt, al blijft het spel rond daders en slachtoffers te eenduidig en krijgt het karakter van Madame de la Pommeraye weinig kleur: eeuwig bloemschikkend en glimlachend blijft ze een wat oppervlakkige wraakgodin. Zo vilein en vitaal als in Yorgos Lanthimos’ The Favourite (2018) of Whit Stillmans Love and Friendship (2016) wordt het niet in Mademoiselle de Joncquières. Waar Lanthimos en Stillman het kostuumdrama echt vernieuwden, geeft Mouret het genre simpelweg een frisse lik verf.

Mademoiselle de Joncquières

Drama

★★★☆☆

Regie Emmanuel Mouret

Met Cécile de France, Édouard Baer, Alice Isaaz.

109 min., in 32 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden