INTERVIEW

'Met een citaat van twee zinnen vul ik zo een hele pagina'

Hij is de niets en niemand ontziende sterverslaggever van weekblad Story. Guido den Aantrekker staat op goede voet met de Oranjes, maar ook met de premier, daar sms't hij mee. Na vijf miskramen keerde het tij. Vandaag verschijnt De kinderhater, zijn debuutroman.

Guido den Aantrekker met Pieter van Vollenhoven Beeld Peter Smulders

Half september, de première van toneelstuk Agnes van God, geproduceerd door Albert Verlinde Entertainment. In de foyer van de Haagse Koninklijke Schouwburg wijst Guido den Aantrekker (48):

'Tony Neef, verslaafd geweest aan neusspray.'

'Ah, kijk, koning Albert is ook net op tijd binnen.'

'Daar, Isa Hoes, Alberts schoonzusje, die kan niet wegblijven.'

Dan legt hij uit: 'Timing is in dit vak héél belangrijk. Je begint een gesprekje dus niet met: goh, wat hoor ik, heb je kanker?'

In het jasje van zijn pak de genodigdenlijst, Den Aantrekker heeft gearceerd wie hij wil spreken. Joke Bruijs bijvoorbeeld. 'Die verkoopt altijd goed. Joke heeft een aantal huwelijken én borstkanker achter de rug, en is nu met een veel jongere vriend. Een hoog humaninterestgehalte dus. En ze staat het hele najaar met haar ex-man Gerard Cox in het theater. Dat zijn de leuke pikanterieën.' In onvervalst kappersbladenjargon: 'Hoe zal die veel jongere Frits het vinden dat Joke avond aan avond op het toneel staat met haar grote liefde?'

Een slok witte wijn: 'Kijk, de ouders van Albert Verlinde. En ik hoop dat ik Willeke van Ammelrooy ook nog spreek. Zij is inmiddels 70. Hoe zou een vrouw die ooit een sekssymbool was daarmee omgaan? Toch interessant.'

Peter van der Vorst loopt voorbij.

Den Aantrekker: 'Even vragen hoe zijn huwelijksreis is geweest.'

Van der Vorst: 'Precies zoals we hadden gehoopt.'

Den Aantrekker, monter: 'Met een citaat van twee zinnen vul ik zo een hele pagina, hoor. Dat is een kunstje. Ik poets wat mensen zeggen ook een beetje op, ik noem mezelf weleens de Hugo Camps van roddelland. Sowieso moet je je verhalen een beetje smeuiig maken. Bij ons is een baby altijd meteen een 'liefdesbaby' en een stedentripje een 'liefdesvakantie'. Een collega schreef over de herpes simplex van Arie Ribbens. Dat werd dan 'de liefdesziekte'. Heerlijk, toch?'

Debuutroman van Guido den Aantrekker. Beeld .

In De kinderhater zegt de hoofdredacteur van een roddelblad: 'Leed verkoopt nou eenmaal beter.'

'Het gaat in ons vak om de drie B's: bruiloften, baby's en begrafenissen. Daarbij komt dat de lezers van Story voornamelijk vrouwen zijn. Vier pagina's Gerard Joling in de sportschool verkoopt niet. Maar Gerard die met een tompoes van de HEMA bij zijn moeder op bezoek gaat; dan smelten onze lezers. Wat ook niet verkoopt: rijke mensen die steeds gelukkiger worden. Slechts 2 procent van de Nederlanders verdient een ton of meer. Veel mensen hebben het moeilijk. Dan is het best prettig om te lezen dat Estelle Gullit niet gelukkig is, ondanks een Rolex en vijf love bracelets van Cartier à 5.000 euro per stuk om haar pols.


'Ik heb de hypotheekakte van iedere bekende Nederlander op mijn kantoor liggen. Die vraag je zo online bij het kadaster op. Gouden informatie: je kunt er schulden, scheidingsdetails of andere nieuwtjes uit aflezen. Zo zag ik dat het huis van René Froger destijds door zijn schoonmoeder is betaald. Nou, dat verkoopt dus niet: René Froger die zelf miljonair is, ook nog een heel rijke schoonmoeder heeft, al een boot van een half miljoen euro heeft liggen en er een nieuwe boot bij koopt. Dan denkt onze lezer: 'Heb je nou nóg niet genoeg?''


Schamper: 'Of neem Prinsjesdag. Zit Willem-Alexander nota bene voor te lezen dat die dag is omgeven door een rouwrand van verdriet, zie je Máxima ernaast in een peperdure Valentino in de opvallendste kleur rood die er bestaat: dan heb je toch schijt aan je volk?'


Een week later, bij de lunch in Jan des Bouvries conceptstore Het Arsenaal. De kinderhater is die ochtend naar de drukker gegaan.


'Hij is een meedogenloze player die gruwt van een gezinsleven tot hij Faye ontmoet', aldus de ronkende omslag van het boek, dat verschijnt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar.


Het grotendeels autobiografische De kinderhater verhaalt over een vrijgezelle keiharde nieuwsjager van een schandaalblad die 'op vrouwen joeg zoals hij primeurs zocht: scoren en weer doorgaan.' Hoofdpersoon Tycho ergert zich aan vrienden die een gezinsleven verkiezen boven de kroeg, doet het met de BN'ers die hij op feestjes interviewt en verandert pas als hij Faye ontmoet: een vroegere schoolgenoot mét zoon. De kinderhater transformeert in een man met kinderwens; na vijf miskramen en een doodgeboren zoon Olivier aan wie het boek is opgedragen en die wordt gecremeerd in een cadeaudoos van de Blokker.

Het is een schrijnend verhaal, met een controversiële titel.

'De kinderhaat zit 'm in een aantal aspecten. Ik had een ontzettend leuk sociaal leven met mijn vrienden. Maar die krijgen kinderen, waardoor ze de deur niet meer uitgaan. Dat kon ik me totaal niet voorstellen. Mijn leven was tailormade: volkomen naar eigen wens ingericht. Geen partner, alleen logees, en de kinderen van mijn vrienden zijn er dan de oorzaak van dat jouw sociale leven verandert. Dat ergerde me. Later sloeg dat om naar een hekel krijgen aan kinderen die jóúw kind hadden kunnen zijn. Je voelt een soort wrok tegen mensen die wel hebben wat ik ook zo graag had gewild.


'Daarbij hebben wij een abstract sterfgeval meegemaakt: niemand heeft onze zoon ooit gekend. Ik ben de enige die hem heeft vastgehouden. Je schaamt je een beetje voor je verdriet, omdat anderen er niet zoveel mee kunnen.'

Met prinses Mabel Beeld .

Terwijl Tycho dit meemaakt, schrijft hij een coververhaal over de graven van BN'ers met als kop: 'Schande! Zó liggen onze vipdoden erbij!'

'Dat stuk heb ik echt voor Story gemaakt, met foto's van de graven vijf of tien jaar na de uitvaart. Werd nog een relletje; de grafsteen van Annie M.G. Schmidt op Zorgvlied bleek een kunstwerk, als je daarvan zomaar een foto afdrukt, overtreed je het auteursrecht van de kunstenaar. Maar in werkelijkheid schreef ik dat artikel jaren voordat Olivier overleed ik had toen zelf nog nooit groot verdriet meegemaakt. Sinds zijn doodgeboorte ben ik empathischer geworden. Ik weet nog hoe Patty Brard me bij de Beau Monde Awards ooit de toiletten van het Amstel Hotel introk. Húílend. Ze vertelde dat ze in korte tijd twee miskramen had gekregen. In plaats van haar te troosten, dacht ik: 'Fantástisch, dit gaat maandag meteen mee.' Ik ging er altijd met gestrekt been in. Dat is sindsdien wel veranderd.'

De Faye uit het boek is jouw vrouw Tiffany Curry, de zus van Adam. Was hij blij, met een roddelverslaggever als zwager?

'Ik had destijds net een akkefietje gehad met Patricia Paay, zijn toenmalige vrouw, dus die heeft wel even op z'n Rotterdams staan krijsen toen ze van ons hoorde. Maar later vlogen ze speciaal met hun privévliegtuig uit Engeland over toen wij een feestje gaven. Patricia had de hele jet in tijgerprint laten bekleden. Toen zij uit elkaar gingen, wist ik het eerder dan mijn vrouw. Patricia belde mij, of ik het persbericht kon schrijven. 'Ho ho, dit gaan we eerst even in Story zetten', dacht ik. Dat nummer was binnen een dag helemaal uitverkocht.'


Dan schraapt hij zijn keel. 'Ik noem mijzelf liever geen roddelverslaggever: ik ben journalist voor een roddelblad. Je kunt tegenwoordig echt niks meer verzinnen, hoor: dan sta je meteen voor het hekje. BN'ers zijn zo assertief geworden. Er zijn media-advocaten die elke woensdag met een fluorescerende stift door de leesmap gaan en de heftigste roddels aankruisen. Vervolgens bellen ze de artiest in kwestie op: 'Zal ik een zaak voor u beginnen?''

Een 'roddelhufter', noemde Youp van 't Hek je. Hoe voelt dat, als mensen je liever zien gaan dan komen?

'Ik neem het niet persoonlijk. Als mensen je om de hals vliegen, doe je iets niet goed; geliefd zijn is niet het criterium. Bij Goede Tijden, Slechte Tijden hing een foto van mij in de kleedkamer: pas op voor deze man. Dat kietelt me wel. Maar de meeste sterren werken prima mee, ze weten dat het erbij hoort. Ze figureren zelfs vrijwillig op mijn kerstkaarten. Ik heb Youp gemaild toen het gerucht ging dat hij Buckler kapot had gemaakt omdat Freddy Heineken achter zijn vrouw aan zat. Dan mailt-ie netjes terug dat het onzin is. En als ik iets van Mark Rutte wil weten, doe ik het ook gewoon rechtstreeks, in plaats van via de Rijksvoorlichtingsdienst. Toen ik van vier verschillende tipgevers hoorde dat hij een relatie zou hebben met prinses Mabel, heb ik hem een sms gestuurd. Dan antwoordt hij dat ik mijn vragen even op papier moet zetten en mailen aan Henk Brons, hoofd van de RVD. Daar krijg ik keurig antwoord op en vervolgens kan ik dan boven mijn stuk zetten: 'Rutte reageert voor het eerst zelf!'


Toen Jan Peter Balkenende nog premier was, belde Jack de Vries me vaak, of het niet weer eens tijd werd voor een interview. En toen ik een column over Balkenende schreef, kreeg ik een handgeschreven bedankbriefje van hem.'


De avond voor het interview stuurt Den Aantrekker een mail met als onderwerp: 'Overzicht van mijn primeurs en schandalen.' De lijst is lang. Van 'overspel Xander de Buisonjé (trio) pal voor huwelijk met Wendy', 'diverse nieuwe liefdes Connie Breukhoven' tot 'vermeende buitenechtelijke zoon Ron Brandsteder bij voormalig Yab Yum-coryfee'.


Guido den Aantrekker groeit op in Amstelveen, 'waar Judith, de vrouw over wie Kluun zijn bestseller schreef, mijn eerste vriendinnetje was.' Hij is het type kind dat de schoolkrant volschrijft, en hele dagen boeken leest 'uit de bibliotheek waar Nico Dijkshoorn met een blij gezicht de boeken stond te archiveren.'


Zijn eerste betaalde stuk schrijft hij als 19-jarige student commerciële economie, als hij de geruchten over de huiselijke ruzies van buurman Marco van Basten aanbiedt bij weekblad Privé. Toenmalig hoofdredacteur Henk van der Meijden concludeert: 'De helft moet eruit, maar je hebt er wel een neus voor.'


Den Aantrekker: 'Ik kreeg 750 gulden voor dat stuk, mijn naam stond er groot boven, ik vond het kicken.' Na een carrière als logistiek manager bij Martinair ziet hij een advertentie in weekblad Panorama. 'Ze zochten freelancers die schreven over showbizz, crime en sport. Met sport had ik niet veel, crime is te ver van mijn bed, dus ik dacht: 'Showbizz, hoe moeilijk kan het zijn?' Ik moest een proefopdracht maken, toevallig was ik bij Martinair een week stagebegeleider geweest van prins Friso. Ik schreef een verhaal over de baantjes van onze prinsen en prinsessen en mocht blijven.'


Inmiddels werkt hij achttien jaar als freelance 'onthullingsjournalist', hoofdzakelijk voor Story. Zijn naam werd voorpaginanieuws toen Daphne Deckers een champagneglas op zijn kin kapot sloeg, al vult hij ook de pagina's van Ditjes & Datjes, het huisblad van supermarktconcern Dirk van den Broek, met rubrieken als VipCulinair (het favoriete gerecht van clown Bassie: 'de magere kippenbouten van mijn Coby'), GossipQuiz ('Wat weet bijna niemand van Rick Nieman?') en Sterrenstulp (Candy Dulfer woont in 'nieuwbouwenclave' IJburg, in een 'futuristisch aandoend pand' waarvoor ze 1,2 miljoen euro betaalde).


Hij zegt: 'De huidige tendens in ons vak is dat steeds meer BN'ers één blad uitkiezen om hun verhaal in te doen. Zoals Sylvie van der Vaart bij Evert Santegoeds en Ruud Gullit bij mij.'

Met Jan-Peter Balkenende Beeld Hélène Wiesenhaan

De tweevoudig Wereldvoetballer van het Jaar die jou vertelt dat hij zijn vrouw Estelle afluistert en in een vuilnisbak voor Schiphol bespiedt, als hij vermoedt dat ze vreemdgaat met Badr Hari.

'Nou ja, het was een vuilcontaíner en hij stond erachter. Ruud Gullit kan nu eenmaal moeilijk bij de arrivals gaan staan, iedereen herkent hem. Ondanks zijn status blijft hij gewoon een man die is bedrogen door zijn vrouw, en zich daardoor verdrietig en onmachtig voelt. Ruud vertrouwt mij, hij weet dat zijn verhaal er bij mij exact in komt zoals hij het vertelt. Ik ben dan een soort pr-instrument, ja, maar heb een prachtig exclusief verhaal. Iedereen blij.'

Heb jij zelf weleens in een vuilnisbak gezeten?

'Nee. Dat is ook niet handig; moet je steeds de deksel omhoog doen om iets te zien. Maar ik had wel standaard een tas met vermommingen achter in mijn auto. Een groen pak van plantsoenmedewerkers. Een compleet zwarte outfit om in te posten dan ziet niemand je. Een doktersjas, met een oude pieper erin. Dat groene pak heb ik regelmatig gedragen als ik rond de oprit van Villa Eikenhorst (het huis van Willem-Alexander en Máxima, red.) ging schoffelen, camera in mijn zak. Ik heb zo ooit een heel mooie foto van prins Friso kunnen maken.'

Kerstkaart met Marijke Helwegen Beeld Hélène Wiesenhaan

En dan denk je niet: wat sta ik hier in hemelsnaam te doen?

'Néé. Ik vind het smúllen. Ik had ook 's ochtends om acht uur bij de debiteuren-crediteurenadministatie van de Sociale Verzekeringsbank kunnen zitten, aan een bureau met een cactus en m'n lunchpakket erop. In plaats daarvan sta ik lekker in het zonnetje. De kick is dat je het verhaal hebt. En hoe je eraan komt: who cares? Bij het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima zat ik in de Nieuwe Kerk zo dicht achter prins Charles dat ik kon constateren dat hij ernstige roos heeft. En tijdens de dienst heb ik met prinses Caroline van Monaco zitten knipogen. Al ben ik een echte republikein, ik denk dan toch: ík zit hier, en de meeste andere mensen niet.'


'Als je er eenmaal in zit, kom je er nooit meer uit, daarom verdient dit vak zo goed', vertelde Evert Santegoeds me ooit.


'Nou ja, Esther Voet, tegenwoordig directeur van het serieuze CIDI, was ooit de rechterhand van Henk van der Meijden. Zij liep alle feestjes af. En Sophie Hilbrand heeft nog stukken voor Story geschreven. Tino Stuij is nu creatief directeur bij de KRO, maar schreef jarenlang voor ons. Dus het kán wel.'

En verdient het echt zo goed?

'In de toptijd schreef ik het hele blad vol. Alleen al bij Story verdiende ik met gemak 12 duizend euro per maand. Bij Noordzee FM pakte ik ook nog een bovenmodaal salaris. En daarnaast mijn schnabbels. In diezelfde periode was ik een keer bij Balkenende in het Torentje. Ik keek naar hem en dacht: 'Ik weet zeker dat ik meer verdien dan jij'.'

Met Georgina Verbaan Beeld Peter Smulders

Wat vinden jouw ouders van je beroep?

'Ik kom uit een echt hockeymilieu, waarin iedereen studeerde. Mij leek de heao wel goed genoeg. Dat vond mijn vader jammer, zoals hij me later jarenlang met enige regelmaat een stapel oude Elseviers gaf en dan zei: 'Een fatsoenlijk blad, hebben ze dáár niemand nodig?' De Story stuurde ik wekelijks in een blanco evelop naar hem op. Het is geen blad dat bij ons thuis werd gelezen. Dus ik denk dat hij blij is dat er nu bij een nette uitgeverij een boek van me verschijnt.'

In De kinderhater doet Tycho het met de vrouw van een tv-presentator, in diens Audi A6, terwijl die in Afrika is 'om te poseren met schoolkinderen'.

'Dat bleef in werkelijkheid beperkt tot wat hand- en spandiensten op het toilet, maar is verder echt gebeurd, ja. En nee, ik zeg niet met wie.'

Tycho interviewt in Antwerpen een Vlaamse zangeres en gaat daarna mee naar haar huis. 'Anders stond ik toch maar in de file terug.'

'Ook zoals het ging, alleen was het een soapactrice, in plaats van een zangeres. En ik heb bij een galadiner weleens naast een bekende presentatrice van de commerciële omroep gezeten, die haar hand in mijn gulp stak terwijl haar man tegenover me zat. Ach ja, laten we het erop houden dat er veel werd gedronken.'

Welke ronkende kop zou Story-reporter Guido den Aantrekker zetten boven een artikel over De kinderhater?

'EXCLUSIEF - ZIJN EIGEN EMOTIONELE VERHAAL

Kinderwens onvervuld?

GUIDO'S BABYDRAMA!'

Even is het stil. 'Ik heb me weleens afgevraagd of het karma is, dat mij dit is overkomen. Omdat ik altijd zo rücksichtslos over het leed van anderen schreef, en het daarom zelf eens moest voelen. Alleen al het feit dat ik daarover nadenk, maakt me bewuster van wat ik doe.

'Als mijn hoofdredacteur nu zegt dat ik een week met Barbie naar Turkije mag in een vijfsterrenhotel, bedank ik: ik kan de interesse voor dat soort mensen niet eens meer véínzen. Door wat ik heb meegemaakt, besef ik beter dat wat ik vroeger nieuws noemde, vaak een hoop bullshit is.'

De kinderhater, Guido den Aantrekker. Nijgh & Van Ditmar (17,50 euro).

Beeld Robin De Puy

CV Guido den Aantrekker

1966: Geboren in Amsterdam

1984: Heao-opleiding commerciële economie

1989: Logistiek management Martinair

1996 - Nu: Freelance verslaggever (Panorama, Story)

2014 Debuutroman De kinderhater

Guido den Aantrekker is getrouwd met Tiffany Curry en stiefvader van Julius (15).

Champagnegate

Story-reporter Guido den Aantrekker interviewt in 2007 de rancuneuze ex-man van Daphne Deckers. De schrijfster/presentatrice voelt zich geschoffeerd en haalt tijdens de presentatie van Heleen van Royens glossy uit naar Den Aantrekker. Haar glas is gebroken, zijn kin kapot. Den Aantrekker doet aangifte. Een sepot volgt, wegens onvoldoende bewijs van opzet. 'Vreemd: Daphne kondigde haar wraak aan in een interview, dat ik het OM heb opgestuurd', aldus Den Aantrekker. Champagnegate komt aan bod in zijn roman De kinderhater.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden