Met deze Othello bewijst Bukvic zich nu als een uitermate fantasierijke theatermaker

Daria Bukvic gaat met lef en brutaliteit deze klassieke Shakespeare te lijf. Geef dit talent vooral vrij baan. Bukvic maakt met haar radicale bewerking van Othello een statement over de gevolgen van sluimerend racisme.

Werner Kolf als Othello en Sallie Harmsen als Desdemona in Othello. Foto: Sanne Peper. Beeld Alies Uilen

It's my turn zingt een koor van roomwitte, bijna albino-achtige wezens op de achtergrond terwijl de zwarte Othello een dansje maakt met zijn geliefde Desdemona. Hij laat haar zweven als een engel, nu is het zijn beurt, hun beurt om lief te hebben. Het is een ijzersterk begin van de voorstelling Othello, waarmee regisseur Daria Bukvic haar entree maakt bij Het Nationale Theater in Den Haag. Bukvic maakte drie jaar geleden Nobody Home, met drie jonge acteurs die als asielzoekers naar Nederland kwamen. Die voorstelling was vooral een succes door de aangrijpende verhalen en de manier waarop die met een mix van ernst en humor werden verteld.

Othello (****)
Theater
Van William Shakespeare door Het Nationale Theater, regie Daria Bukvic.
3/2, NT Gebouw, Den Haag. Tournee.

Andere boodschap

Met deze Othello bewijst Bukvic zich nu als een uitermate fantasierijke theatermaker die met lef en brutaliteit een klassiek stuk te lijf gaat. Haar Othello is gewaagd, bij vlagen meeslepend en naar het eind toe verpletterend. Hier en daar laat ze de teugels iets te los en gaan sommige acteurs met te veel lolligheid en bravoure aan de haal, maar dit is een regietalent om te koesteren en vrij baan te geven. Othello is gemaakt voor de kleine zaal, maar kan zo de schouwburgen in, en reken maar dat er publiek voor is.

Alleen al die vormgeving en aankleding: die in wit geklede en met gebleekte pruiken getooide personages lijken geestverschijningen in een fantasy-wereld. De stellages die de voorstelling verlichten, refereren aan galgen, en zo kom je al snel uit bij de Ku Klux Klan. Ook bij Bukvic gaat Othello over dat zakdoekje van Desdemona, haar vermeende overspel, de tomeloze ambitie van Jago en Othello's wraak. Maar met deze radicale bewerking van Shakespeares stuk over het monster van de jaloezie wil ze overduidelijk iets anders aantonen. Namelijk dat sluimerend racisme en uitsluiting tot genadeloos geweld kan leiden.

Door merg en been

Tussen het gekonkel om de macht en de liefdesintriges door is de serene rust en waardigheid die Werner Kolf als Othello uitstraalt op zich al een statement. In Bukvics optiek is het vanzelfsprekend dat Othello door een zwarte acteur wordt gespeeld. En ook dat Desdemona geen gedwee, zielig meisje is, maar een bijdehante, zelfstandige vrouw, schitterend en verliefdmakend goed vertolkt door Sallie Harmsen. Even opmerkelijk is de wijze waarop Rick Paul van Mulligen Jago interpreteert - beetje wuft, beetje gay, soms ongekend vilein, met een stijlvaste duivelse elegantie.

Een dronkenmansscène met paaldanseres en het door Emilia (Lotte Driessen) ijzingwekkend gezongen protestlied Strange Fruit zijn bewijzen van Bukvics theatrale fantasie en durf. Evenals het gereviseerde eind, waarin Othello zijn geliefde niet wurgt, maar hun liefde toch sterft. Als Othello én Werner Kolf zich ten slotte met een doodsimpele vraag rechtstreeks tot het publiek richten, gaat dat door merg en been.

Foto: Sanne Peper. Beeld Alies Uilen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.