Review

Met de kleinst mogelijke middelen vertelt Lamar een groot, universeel verhaal

Dit drama hypnotiseert: met de kleinst mogelijke middelen vertelt Lamar een groot, universeel verhaal. Pablo Lamar debuteert zeldzaam beheerst met een film die je niet verwacht van een dertiger.

La ultima tierra. Beeld
La ultima tierra.Beeld

Met het versterkte geluid van een afgestoken lucifer - whoosj - en een kaars die vervolgens in het aardedonker ontvlamt, zo eenvoudig begint het wondermooie, aardse rouwdrama La última tierra.

Deze film was begin dit jaar winnaar van de Speciale Juryprijs in de Tigercompetitie van het Filmfestival van Rotterdam. Met zijn nauwkeurig gekadreerde, onbeweeglijke en dikwijls minutenlang aangehouden shots wordt van de kijker enig geduld en persoonlijke investering gevraagd.

Zo, en alleen zo, voel je wat de naamloze man voelt, terwijl hij in het schemerduister, in een boshut in een jungle, zijn eten voorkauwt en af en toe een klein hapje bij zijn vrouw naar binnen lepelt. Zij is stervende, veel mens is er niet over. Haar wangen zijn ingevallen en haar hoofd ligt ver in haar nek. Haar laatste ademteugen zorgen voor onrustig hees gepiep.

Tijd- en plaatsloos verhaal

Zijn kalme hand is voldoende om haar tot rust te brengen - de kracht van die eenvoudige aanraking zegt alles over hun jarenlange vertrouwensband. De volgende ochtend, terwijl de zon langzaam feller begint te schijnen, zien we haar bewegingsloos in bed, tot ze lijkt op te lossen in het steeds wittere ochtendlicht.

De vergelijking met Michael Hanekes meesterwerk Amour ligt voor de hand, maar tegelijk beperkt die vergelijking zich eigenlijk te veel tot de eerlijke, ongedramatiseerde verbeelding van het stervensproces. Want La última tierra gaat verder waar Haneke eindigt.

De Paraguayaan Pablo Lamar (1984), die hier onder de vlag van de Nederlandse co-producent Fortuna Films zeldzaam beheerst debuteert met een film die je niet direct verwacht van een vroege dertiger, vertelt een tijd- en plaatsloos verhaal, zonder dialoog en muziek. De handelingen en rituelen waarmee we vorm geven aan rouw plaatst hij midden in de natuur, waar de tijd gewoon verstrijkt en de elementen zich niets aantrekken van leven en dood.

Op de soundtrack ruist de wind en ratelt de regen. Een schep doorklieft de aarde. Tsjak. Tsjak. Tsjak. De vlammen van een groot nachtelijk vuur zetten het gezicht van de man in een rode gloed. La última tierra hypnotiseert: met de kleinst mogelijke middelen vertelt Lamar een groot, universeel verhaal. Wie zich ervoor openstelt, wacht een louterende ervaring.

La última tierra

Drama. Regie Pablo Lamar. Met Ramon del Río en Vera Valdez. 77 min., in 7 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden