Theaterrecensie Woestzoeker (8+)

Met de je-zit-in-de-shit-club wordt de stille pijn van kinderen van arme ouders op een mooie manier invoelbaar gemaakt (drie sterren)

Aangrijpend, hoe kinderlijke verbeelding botst op de realiteit.

Woestzoeker van Theater Antigone en Theater Artemis. Beeld Kurt Van der Elst

Ze kruipen snel onder je huid, deze twee jeugdige leden – de enige participanten – van de je-zit-in-de-shit-club. Sammy en Ebenezer kiezen niet zelf voor hun lidmaatschap, ze zijn slachtoffer van de misère van hun ouders. Daardoor leven ze in armoede. En in een kil flatblok. Daar ontmoeten ze elkaar, bij de liftschacht, op wankel staal. Hun vriendschap wordt hechter. Langzaam durven ze elkaar te vertrouwen, ze sluiten een bondje. Want als je ouders geen werk hebben, en de berg ongeopende rekeningen hoger wordt dan je uitzicht vanaf een galerij, kan de wereld onbarmhartig wreed zijn. Ook voor kinderen.

De Vlaamse theatermakers Raven Ruëll en Jan Sobrie, eerder gelauwerd voor Bekdichtzitstil (2014), hun hyperkinetische ode aan kinderen-met-een-etiketje, kiezen in Woestzoeker (8+) onomwonden de kant van mensen die buiten de boot vallen. In deze coproductie van het Vlaamse Theater Antigone en het Bossche Theater Artemis gaan de spelers Sophie Warnant (de dikkige Sammy) en Dries Notelteirs (de onzekere Ebenezer) er vol in. Ze vertellen hun verhaal in sappig Vlaams, al maakt dat hun situatie niet minder schrijnend. Geregeld luister je met een brok in je keel naar hoe hun kinderlijke hoop en magische verbeelding het afleggen tegen de realiteit: geen schoolboeken, geen schone kleren, niet mee op ski-kamp. Je snapt waarom ‘droom’ en ‘moord’ voor hen daadwerkelijk spiegelwoorden zijn.

Sophie Warnant en Dries Notelteirs in Woestzoeker. Beeld Kurt Van der Elst

Hun bikkelharde situatie lezen we af aan gele stortkokers, waaruit geregeld iets aan gruzelementen valt. Multimuzikant Keimpe de Jong (alternerend met Arend Niks) roffelt bovendien op alles waar metaal in zit.

De makers kiezen wel erg eenzijdig de kant van de je-zit-in-de-shit-club. Rijke vaders en hun dochters zijn fout en hardvochtig, schooldirecteuren en leraren eveneens. Zo wordt het te gemakkelijk hen als schuldigen in de hoek te zetten. Neemt niet weg dat Woestzoeker de stille pijn van armoede luid vertolkt en goed invoelbaar maakt.

Woestzoeker (8+), door Theater Antigone en Theater Artemis. 13/1, Verkadefabriek, Den Bosch. Tournee t/m 8/3.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.