Met de haren erbij gesleept

OOIT VERSCHEEN Jazz Nu op een soort veredeld krantenpapier, met een rechttoe rechtaan lay-out. Het uiterlijk was niet indrukwekkend, de inhoud wel: het blad werd volgeschreven door terzake kundige jazzliefhebbers, die niet alleen het nieuws bijhielden maar ook met analyses kwamen waar andere liefhebbers iets van konden opsteken....

Het heeft kennelijk niet mogen baten, want nu ligt er een dikker want tweemaandelijks verschijnend blad in de winkels dat behalve aan jazz ook aandacht besteedt aan de lifestyle die er door reclamebureaus mee geassocieerd wordt. Alweer een nieuwe Jazz Nu dus, hoewel: er bestaat nog onduidelijkheid over de naam. Op de cover staat alleen Jazz, ook elders wordt het blad zo aangeduid, maar de oude naam duikt ook nog meermalen op, zoals in het inleidende stukje.

Uit die introductie blijkt dat het hier om een bewust marketing-offensief gaat, want de lezer wordt aldus toegesproken: 'U bent hoog tot zeer hoog opgeleid en u doet het goed in het leven.' Denken in doelgroepen, kortom, het zogenaamde A1-segment van het publiek moet worden bereikt - goed verdienende mannen tussen de 25 en 45. Vandaar de meest in het oog springende vernieuwingen, rubrieken als Gadgets en Bijzaken, waarin dure hebbedingetjes als een Mercedes-sportwagen of prijzige wijnen en restaurants worden besproken. De jazz is er af en toe met de haren bijgesleept. Zo wordt de eigenaar van een eethuis gevraagd: 'Hangt het bereiden van een perfecte maaltijd niet net als het creëren van de perfecte jazzsong af van toevalligheden en rare ingevingen?' De restaurateur weigert verstandig genoeg om daar op in te gaan.

Afgezien van dit doorzichtig gelonk naar oppervlakkige lieden met geld te veel is Jazz (Nu) een voorbeeld van oude wijn in nieuwe zakken. De inhoud is eenvoudigweg overgeheveld naar een nog protseriger vorm. Dat wil zeggen dat de kwaliteit nog altijd enorm onevenwichtig is. Oudere medewerkers met verstand van zaken, zoals Rudie Kagie en Bert Vuijsje, leveren goede, leesbare stukken; anderen komen met nadrukkelijk vlotte artikelen, slecht geschreven en vol fouten. De nieuwsrubriek is even schamel en banaal als vroeger; moeten we werkelijk weten dat Rita Reys optrad in een outfit van Frans Molenaar?

Wat ook gebleven is zijn de columns van Hans Dulfer (rancune verpakt in een maar half geslaagde badinerende stijl) en van ene Daantje, een eveneens mislukte poging tot humor, geregeld doorspekt met leugens en laster, waarvoor hij in de brievenrubriek op zijn vingers getikt wordt. Die platvloerse aandachttrekkerij, om toch vooral maar flitsend over te komen, typeert het blad al jaren, en is misschien een poging om zich af te zetten tegen het stoffige, intellectuele imago dat jazz bij sommigen heeft. Het gebabbel over trendy bijzaken benadrukt nu nog sterker dat het bij dit blad steeds minder om de muziek gaat, en steeds meer over jazz als modieuze reclameterm, die een product moet verkopen, zoals er ook een auto en een parfum zijn die Jazz heten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden