recensie Jeugdfilm

Met absurdistische grappen amuseert The Lego Movie 2 alle jonge kijkers én hun ouders

Opgewekte sukkelaar Emmet en zijn cool-somberende vriendinnetje Lucy, in een zeer fraai vormgegeven postapocalyptisch Mad Max-achtig decor.

Vijf jaar geleden ontdekte het monsterverbond tussen filmstudio Warner Bros., de Deense bouwblokjesfabrikant Lego en superheldenleverancier DC Comics een onverwacht gat in de markt: de Lego-animatiefilm, kunstig laverend tussen gehaaide speelgoedcommercial en spectaculaire blockbustersatire, tot de nok toe gevuld met grappen en popculturele verwijzingen. Solofilms van uiteenlopende kwaliteit over Lego-Batman (scherp, geestig) en Lego-ninja’s (hol, zielloos) volgden, waarna het toch vooral uitzien was naar het onvermijdelijke echte vervolg.

The Lego Movie 2 opent met een schot in de roos: een handvol Duplo-figuren, de baby/kleuter-tak van het Lego-universum, arriveert op de Legoplaneet en legt de boel vol lompe vernietigingsdrang in puin. Vijf jaar later treffen we de helden uit de eerste film, opgewekte sukkelaar Emmet en zijn cool-somberende vriendinnetje Lucy, in een zeer fraai vormgegeven postapocalyptisch Mad Max-achtig decor. Lucy levert hier de premisse van de film: de wat kleurloze Emmet zal volwassener moeten worden, zelfverzekerder en vooral ook cooler, wil ze hem in het verdere verloop van dit vervolg zien staan.

Het is een uitstekende vondst, hoe Emmet tegelijk met een belangrijk deel van de doelgroep zijn coming-of-age doormaakt. Terwijl hij diverse sterrenstelsels doorkruist en kennismaakt met een onophoudelijk van vorm veranderende sterrenkoningin, krijgt hij uiteenlopende levenslessen: het loont niet je blind te staren op een vastomlijnde toekomst, The Matrix is een film voor coole oudere gasten, noem maar op. Bijzonder coherent is zijn avontuur niet, maar coherentie is ook niet wat de terugkerende scenaristen Phil Lord en Christopher Miller beogen.

De opbouw en uitwerking van The Lego Movie 2, tevens te zien in een prima Nederlands nagesynchroniseerde versie, reflecteert meer nog dan het eerste deel het spelen met Lego, waarin het speluniversum slechts wordt begrensd door de fantasie van de maker/speler. Niet voor niets maakt de film ditmaal nog uitvoerigere uitstapjes naar de echte-mensenwereld, waar in een waarachtig ontroerende scène het robuuste karakter van een sleutelpersonage wordt verklaard door te laten zien hoe ‘ie ooit eindeloos lang vergeten en onopgemerkt onder een wasdroger lag.

Handig ook hoe de makers met hun spervuur van fantasierijk absurdisme de focusdoelgroep én hun ouders bedienen. Tegenover Abraham Lincoln op een Game of Thrones-achtige troon staat een dozijn skateboardende velociraptors in een ruimteschip. Tegenover een gedetailleerd uitgewerkte pastiche van de hallucinante tijdreissequentie in sciencefictionklassieker 2001: A Space Odyssey staat een banaanpoppetje dat niet vooruit komt omdat ‘ie steeds uitglijdt over zijn eigen schil.

The Lego Movie 2 is een nog altijd even schaamteloos huwelijk tussen creativiteit en commercie, maar belangrijker is dat de energie en inventiviteit van het origineel in dit vervolg zijn behouden.

The Lego Movie 2

Animatie

4 sterren

Regie Mike Mitchell.

Met de stemmen van Chris Pratt, Will Arnett, Elizabeth Banks.

108 min. in 180 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden