Mesteren levert geen vuurwerk, maar voor wie let op details valt veel te grinniken

Film (Drama) - Mesteren

De personages in Mesteren zijn onuitstaanbaar, maar dankzij de acteurs weten ze met hun geklungel toch te ontroeren. Zoon, kunstenaar, staat plots op de stoep bij vader, ook kunstenaar, en brengt zijn hele wereld aan het wankelen.

Simon (Søren Malling) is een wandelend cliché. Zie hoe de gevierde kunstenaar in de eerste scène van Mesteren rond paradeert op een premièrefeestje. Lekker dwars gekleed in zwart zijden pyjama gluurt hij vanachter zijn bril met breed montuur verlekkerd naar een vrouw die half zo oud is als hij, terwijl zijn toch al jongere vriendin even de andere kant op kijkt.

Later blijkt dat Simon niet eens zijn best doet om een affaire te verbergen. Als een jonge medewerker in dezelfde felkgekleurde trui op zijn werk verschijnt als hijzelf draagt, eist Simon dat hij hem uit doet. Typisch zo'n man op middelbare leeftijd die zo gewend is aan applaus dat hij oprecht denkt dat de wereld om hem draait. Volkomen logisch dat deze narcist zich geen moment serieus afvraagt waarom in Mesteren zijn door hem verwaarloosde zoon opeens op de stoep staat en bij hem intrekt.

Mesteren *** Drama
Regie: Regie Charlotte Siegling
Met: Søren Malling, Jacob Oftebro, Ane Dahl Torp
94 min., in 9 zalen.

De kijker natuurlijk wel, en dat is het slimme van het scenario van de Deense scenarist en regisseur Charlotte Siegler. Simons zoon Casper, een dreigende maar aantrekkelijke Jakob Oftebro, blijkt een nieuwe-generatie-kunstenaar à la Banksy. Hij maakt in de anonimiteit straatkunst die wereldberoemd is. Hij kijkt precies zoals Simon, ook al vanachter zo'n bril. Zijn eeuwige capuchontruien staan tegenover de zijden pyjama's van zijn vader. Een jonger spiegelbeeld, dat de verwaande, kinderachtige Simon en iedereen om hem heen aan het wankelen brengt.

Het gekke psychologische spelletje tussen vader en zoon en de fijne spanning tussen zoon en vaders verwaarloosde vriendin (Ane Dahl Torp) beloven meer vuurwerk dan ze uiteindelijk opleveren. En het mag dan gaan over traditionele kunst versus streetart, over oud versus jong, over de artistieke eenling versus bedrijfsmatig kunstenaarschap, over commercie versus authenticiteit, heel diep gaat het allemaal niet. Siegler zoekt de emotie en niet het venijn.

Des te knapper is het dat de acteurs, Malling en Oftebro in het bijzonder, ervoor zorgen dat al die verschrikkelijke personages met hun geklungel toch weten te ontroeren. En de mild geamuseerde blik waarmee Siegler naar de kunstwereld kijkt, blijft geestig: van Simons wufte sjaaltjes tot diens kale huis c.q. atelier c.q. fabriekshal met hier en daar een kunstwerk. Voor wie op de details en de dagelijkse gesprekken let in dit kunstenaarsmilieu, valt veel te grinniken.