Tv-recensieFrank Heinen

Merijn Zeeman oogde als een garnaal die zijn hele familie in een cocktail ziet verdwijnen

De avond viel en geen sportliefhebber was nog werkelijk bekomen van wat zich die middag had afgespeeld, toen Dione de Graaff in De Avondetappe aan analist Henk Lubberding vroeg hoe hij naar de beslissende tijdrit had gekeken.

Lubberding, nog altijd sprekend als de renner die hij ooit was: ‘Met de mond wijdwagen open.’

Het vatte de dag waarop in de Tour de France de wereld even werd omgekeerd en afgedraaid en opgetild en door elkaar geschud en vervolgens achterstevoren en ondersteboven weer werd teruggezet, uitstekend samen. De verwachte winnaar Roglic werd door mede-Sloveen Pogacar vergast op een waanzinnige nederlaag. Een jongen in een wrakkig motorbootje met dronken bemanning bracht zaterdag een complete Nederlandse vloot tot zinken.

De climax was een beloning voor al die commentatoren en analisten, die zich drie weken door liveverslagen heen hadden moeten kauwen, op weg naar een uitkomst die zich aan alle wetten van de logica leek te zullen conformeren. Honderden uren lazen zij voor uit een spannend boek waarvan de ontknoping al op de achterflap geschreven stond. De in Nederland uitgedachte overwinning van Roglic was te meten, te voorspellen en te verwachten. Maar de kracht van sport is dat de zeldzame momenten van verbijstering altijd sterk genoeg zijn om het ietwat lamme gevoel van voorspelbaarheid ineens weg te spoelen. De commentatoren, die de kijkers thuis zo vaak door de realiteit hadden moeten slepen, werden nu zelf meegesleept.

Bij het eerste meetpunt was Pogacar al ietsje sneller dan gele trui Roglic.

Bij de NOS stelde Maarten Ducrot ‘Nog geen opengesperde bakkes, geen gespuug, geen gekwijl’ vast.
In beeld schommelde het live verschil in het ‘virtuele klassement’ lustig heen en weer.
‘Roglic heeft het weer onder controle’, zei Ducrots collega Joris van den Berg, ‘Er was lekkage, maar het gaatje is gedicht.’

Tour de FranceBeeld NOS

Wishful thinking: binnen een paar minuten drupte het uit alle kieren. Nog even en de huisraad spoelde naar buiten.

Ducrot: ‘Pogacár. Pógacar. Pogácar, hoe zeg je het eigenlijk?’

Van den Berg: ‘Dit wordt adembenemend. Puntje! Stoel!’

In een inzetje naast de renners verscheen Merijn Zeeman, architect van wat een verpletterende zege leek te worden. Zeeman werd zaterdag gevolgd door een cameraploeg, die de laatste stappen richting een historische overwinning zou registreren, zo moeten alle betrokkenen hebben geredeneerd. Nu oogde hij als een garnaal die zijn hele familie in een cocktail ziet verdwijnen.

Alles kantelde. Roglic stortte in, Pogacar steeg op, won de Tour en Maarten Ducrot dichtte stamelend: ‘De benen van de derde week zijn niet de benen van het papier.’ Hier werd behalve sportgeschiedenis ook tv-historie geschreven.

Later die avond werden de laatste beelden getoond van Zeeman, die zich stomverbaasd verwijderde van de camera’s. Het in alle optimisme aangebrachte microfoontje registreerde nog net zijn laatste woorden: ‘Alles alles álles naar de klote.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden