‘Mensen pikken gewoon heel veel’

Rutger Castricum (28) maakt filmpjes voor de website GeenStijl. Hij is snel, brutaal en komt overal. ‘Ik ben bot en lomp, maar met ’n lach’....

Durf jij alles?

‘Als het om vragen stellen gaat: ja.’

Overval jij mensen altijd met draaiende camera?

‘Ja. Dat is de enige manier waarop je mensen naturel in beeld krijgt. Ze vergeten de camera, ook omdat ik ze ontregel. Ik pak mensen aan met opmerkingen als: jij bent een beetje de gekkie van de buurt hè? Als ik eerst aanbel en hun verhaal aanhoor – zoals de meeste media – zijn ze niet meer zichzelf.’

Hoe komt het dat jij zoveel idioten voor je camera krijgt?

‘Ik heb ook ministers hoor.’

Toch is het bij jouw filmpjes altijd lachen om de gekken.

‘Misschien heeft het te maken met mijn vragen. Ik meet mezelf een domme rol aan. Ik stel voor de hand liggende vragen die niemand stelt, omdat wordt gedacht dat de antwoorden al bekend zijn. Toen bekend werd dat vmbo’ers een taalachterstand hebben, heb ik dus op een vmbo-school aan jongeren gevraagd wat woorden als ‘etcetera’ en ‘arbeidsvreugde’ betekenen. Ze hadden geen idee.

‘Wat ik soms ook doe is meebewegen. Ik geef iemand helemaal gelijk, maak het nog groter. Dan krijgen mensen het gevoel: deze verslaggever is het heel erg met mij eens, hoppa, die staat aan mijn kant. En dan gaan ze los.’

Van wie heb jij dat zuigen geleerd?

‘Van Frans Bromet. Ik heb een jaar lang intensief met hem gewerkt.’

Doe je hem na?

‘Nee, ik heb een andere stijl. Hij is objectiever. Ik ben meer bezig met grappen maken. Ik weet ook dat hij over filmpjes van mij soms zegt dat hij het nooit zo zou doen. Wat ik wel van hem heb, is dat ik mensen altijd aan het opstoken ben.’

Heb je vaak ruzie?

‘Nooit. In Slotervaart zei ik tegen een Marokkaanse jongen: jij hebt met stenen lopen gooien hè? Hij begon meteen te lachen. Ik ben altijd aan het lachen met mensen. Daardoor krijg je ze aan je kant. Ik ben bot en lomp, maar met een lach. Ik heb nooit problemen. Het is moeilijk uit te leggen. In het echt ben ik ook zo. Op verjaardagsfeestjes sta ik ook altijd te vervelen.

‘Bovendien: mensen pikken gewoon heel veel. Ik heb in de moskee aan baarden getrokken, en op een demonstratie voor de boerka heb ik tegen een meisje dat alleen een hoofddoek droeg, gezegd dat ik vond dat ze er zo sletterig uitzag. Die mensen lachten zich kapot. De media gaan vaak zo krampachtig om met allochtonen.’

Nooit in elkaar geslagen?

‘Nee. Nou, ja, één keer. Toen ik nog bij TV Rijnmond werkte. Op een punkfeest gaf een punker me een klap in mijn gezicht. Hard, ja. Het bleek om een weddenschap te gaan. Maar ik ga niet achter zo’n gozer aan om verhaal te halen. Ik ben geen vechtersbaas.’

Met Hanneke Groenteman had je anders wel ruzie.

‘Nee. Ze was boos, omdat we haar in de straat op lagen te wachten, en ze had veel gedoe gehad omdat GeenStijl had geschreven dat ze beroofd was door Marokkanen. Volgens mij vindt ze ons wel leuk. Later heeft ze nog bloemen van me aangenomen.’

En de middelvinger die internetjournalist Francisco van Jole naar je opstak?

‘Wie is dat? Ach. Dat is zo’n arrogant type. Hij heeft altijd de wijsheid in pacht. Ik heb twee uur naar een lezing van hem geluisterd die vooral over GeenStijl ging, maar toen ik voor hem stond met de camera wilde hij niet reageren. Nou, dan komt er bij mij wel iets los. Dan ga ik er bovenop zitten. En die middelvinger van hem; ik wrijf in mijn handen als dat gebeurt. Spanning is goed.’

Vind jij zelf wel eens dat je te ver gaat?

‘Niet vaak. Maar het gebeurt wel. In Salou volgde ik een propper, een jongen die mensen in discotheken probeert te krijgen. Hij stond te praten met een meisje dat heel dik was. Ik vroeg aan hem: gaan ze zo dik ook naar binnen? Ik vind het nog steeds een goeie grap, maar dat meisje barstte in huilen uit. Dat zend ik dus niet uit. Ik heb de camera stilgezet. Daarna ben ik heel erg met zo’n meisje bezig. Ik heb haar getroost.’

Hoe deed jij het op de School voor de Journalistiek?

‘Ik moest vaak dingen opnieuw maken, omdat ik de opdracht verkeerd had geïnterpreteerd. Ik kijk niet al te serieus naar de wereld.’

Hielden ze daar wel van je?

‘Ik had altijd voorstanders, maar er waren ook mensen die mijn reportages haatten. Bij TV Rijnmond vonden sommigen het tenenkrommend. Dat is goed. Ik heb er een pesthekel aan als mensen zeggen: het was wel aardig. Ik doe alles om dat te voorkomen. Maar mensen zijn mijn manier van journalistiek niet gewend op tv. Ze houden meer van beleefd.’

De Jakhalzen in De Wereld Draait Door bijvoorbeeld. Zijn die ook te lief?

‘Ja. Ik kan me niet voorstellen dat mensen zich daaraan ergeren.’

Wat is jouw zwakke punt?

‘Meisjes. Als ze heel charmant gaan doen, dan wil ik nog weleens worden ingepakt.’

Gaat GeenStijl nog een keer proberen met BNN op tv te komen?

‘We zijn er weer mee bezig. Maar het is nog onduidelijk of het lukt.’

De rechtszaak tegen GeenStijl vanwege het onder rokjes filmen in de parkeergarage van Heerhugowaard is van de baan. Jammer?

‘Ja, we hadden plannen om dat live te verslaan, met bussen Reaguurders (bezoekers van GeenStijl, red.) en we hadden ook al zo’n tekenaar ingehuurd. Maar het is geseponeerd. We hadden daar gefilmd, omdat je door de roosters onder rokjes kon gluren.

‘In eerste instantie werden we beschuldigd van aanranding, maar op het laatst bleef alleen de aanklacht filmen zonder toestemming over. Terwijl dat niet eens klopte. Iedereen wist ervan. De foto’s van één meisje dat vrij weinig aan had, hangen hier trouwens nog steeds aan de muur. Ingelijst.’

Maud Effting

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden