Review

Melodielijnen knap om die van de bassist heen gedrapeerd

CD (Jazz) - What We Bring (Ben Wendel)

Dit weekeinde speelt tenorsaxofonist Ben Wendel in Nederland en het is te hopen dat hij in het Bimhuis en LantarenVenster hetzelfde niveau haalt als op zijn nieuwe album What We Bring. Helemaal zeker is het niet, want pianist Gerald Clayton en drummer Henry Cole zijn er niet bij en die spelen een voorname rol op What We Bring.

Een plaat waarop Wendel anders dan in zijn andere band Kneebody volledig akoestisch wordt begeleid. Hij eert diverse door hem bewonderde muzikanten met bewerkingen van hun muziek.

De opener Amian, niet voor niets een anagram van John Coltranes Naima, is meteen knap. Wendel speelt niks na, maar drapeert zijn melodielijnen net zo om die van de bassist heen als Coltrane destijds.

Ben Wendel.

Verrassend is de bewerking van Doubt, een liedje van indierockband Wye Oak, en het mooist is Austin. Een kippenvelballade opgedragen aan de veel te jong overleden pianist Austin Peralta (1990-2012).

Daar kan Wendel vrijdag en zaterdag in Amsterdam en Rotterdam eigenlijk niet omheen.

Jazz
Ben Wendel
What We Bring
Motéma/Suburban

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.