Melancholie, een aai over de bol en een dolletje

Utrecht Op De Parade treffen we het allemaal: van intieme voorstellingen tot grotesk amusement...

In een bescheiden tentje staat de Britse Elise Lorraine tussen de verhuisdozen (A Melody to Ecstasy ). Lorraine, van huis uit klassiek zangeres, staat dit jaar voor het eerst op De Parade. Haar voorstelling is innemend in al haar bescheidenheid.

In een decor van zware spullendozen van Praxis en boekendozen van Gamma haalt ze herinneringen op aan haar overleden moeder. Uit de inboedel komen kleren, schoenen en een grammofoonplaat die haar terugvoeren naar voorbije tijden. Ze doet sierlijke handschoentjes aan en waant zichzelf bezoeker van de opera: en daar brengt ze dan een bijpassend lied bij.

Haar repertoire is behoorlijk melancholisch: ze zingt opera, chansons, maar ook moderne klassiekers als Corpus Christi Carol (bekend van Jeff Buckley) en La Complainte de la Butte. Als Lorraine, een vrouw van middelbare leeftijd, gaat spelen met haar vrouwelijkheid, krijgt de voorstelling de lichte kant die voor ontroering zorgt.

Lorraine leest fragmenten uit oude brieven voor van haar moeder, de minnaars van haar moeder en van zichzelf. Haar moeder was een bekende zangeres die eigenlijk vooral met zichzelf bezig was. Uiteindelijk schetst ze een ontroerend beeld van een wat moeizame verhouding. Jammer genoeg eindigt haar verhaal vrij plots, waardoor het familiegeheim nog niet onvoldoende ontrafeld is; dit smaakt naar avondvullend.

Sympathiek van opzet, maar minder geslaagd in de uitwerking is Erik Willems’ Brainwash, een solovoorstelling waarin Willems zich presenteert als een hartelijke verhalenverteller die zijn publiek een ‘roadtrip door het onbewuste’ wil geven. Hij probeert zijn publiek mee te krijgen met absurde verhalen en gedachtenexperimenten. Hij presenteert zich gevaarlijk vriendelijk, waarmee hij veel van zijn publiek gedaan kan krijgen – wat een knappe prestatie is. Maar vervolgens zet hij niet echt door, blijft het te lief. Van een brainwash is geen sprake, hoogstens een aai over de bol.

De derde solist van de avond is Sven Ratzke. Hij doet dit jaar weer mee en trekt op zijn eerste speelavond de houten kerk waarin hij optreedt moeiteloos vol. De Duits-Nederlandse entertainer is geknipt voor de Parade: hij dolt gemakkelijk met zijn publiek, is vriendelijk vilein en voert het campgehalte naar grote hoogte.

In een zwart glitterpak met ‘een open ruggetje’ gaat hij er meteen stevig in met zijn ‘Let me violate me’.

Zijn show Kill your Darling!, alleen in Utrecht te zien, bevat de vaste ingrediënten van een optreden van Ratzke: Duitse en Engelstalige popsongs in een volstrekt eigenwijze bewerking. Hoewel zijn snelle medley van Amerikaanse lovesongs wat afgekloven begint te klinken en hij kritischer naar zijn verhalen tussendoor had mogen kijken (waarom niet iets meer lijn aanbrengen?), overtuigt hij toch opnieuw door zijn charme, zijn energie, zijn authentieke presentatie én zijn sterke begeleidingsband.

Ratzke is ook niet bang om tegen het publiek in te gaan. Tegen het eind vraagt hij zijn zaal welk nummer ze als toegift willen horen. Als alle Duitse clichénummers de revue zijn gepasseerd (categorie Du en Ich bin wie du), lacht hij zijn publiek keihard uit – alsof ze er iets over te zeggen hadden. En dan volgt na alle druktemakerij een ingetogen versie van Nena’s Irgendwie Irgendwo Irgendwann. Bloedmooi en toch ook erg Parade.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden