Melancholia: originele mix van muziek, zang en dans

Melancholia is een originele mix van muziek, zang en dans, opgetuigd met verrassend mooie videobeelden. De voorstelling duurt net iets te lang en jammer is ook dat er geen boventiteling is zodat we niet weten welke composities te horen zijn.

Melancholia kreeg tweemaal een staande ovatie op het Holland Festival.

Er kon geen lachje af, niet van de barokzangers en muzikanten, maar ook niet van de dansende jeugd en jongeren. Alles aan de voorstelling Melancholia ademde ernst. De productie uit Basel was deze week twee keer te zien op het Holland Festival en werd beide keren met ovaties ontvangen. Het is een originele mix van muziek, zang en dans, opgetuigd met verrassend mooie videobeelden en af en toe een snerpend geluidsdecor.

Uitgangspunt is de tekst die van begin af aan op de lichtkrant staat: Méditation sur ma mort future - beschouwing op mijn naderende dood. Wat regisseur Sebastian Nübling en choreograaf Ives Thuwis voor ogen stond, was een confrontatie van een oudere en jonge generatie, van muziek en dans, van geest en lichaam over dat ons leven eindig is en we allemaal op den duur doodgaan. In de tussentijd worden we verliefd, verlaten, we zijn onzeker of arrogant, we zingen en dansen en huilen, we worden ziek en weer beter en zijn vaak ontroostbaar.

Over al die romantische en sombere gemoedstemmingen is veel (barok)muziek geschreven. Daarom wordt in Melancholia twee uur lang Monteverdi, John Dowland, Robert Johnson, Domenico Mazzocchi en zo nog een paar grootheden gespeeld en gezongen. Door het barokorkest La Cetra, met originele instrumenten en fantastische zangers onder leiding van de wereldberoemde maestro Andrea Marcon.

Melancholia
Dans/muziek
****

Melancholia door Theater Basel i.s.m. Junges Theater Basel.
Regie Sebastian Nübling, choreografie Ives Thuwis, m.m.v. barokorkest La Cetra.
Onder muzikale leiding van Andrea Marcon. 14/6 en 15/6, Muziekgebouw aan 't IJ.

Maar blikvanger is een groep van ongeveer twintig jongeren die op de jeugdtheaterschool van Basel dansles krijgt en zich hier op een wereldpodium - want dat is het Muziekgebouw aan 't IJ - mag uitleven. En vooral uitdrukken: in solo's, duetten en groepsgewijs dansen ze in een idioom vanuit hiphop, streetdance, volksdans, buikspieroefeningen uit de sportschool en soms ook uit geheel eigen beweging. Ze hebben trillende lichamen, wapperende manen, stoere poses, piercings, blauw haar, smalle heupen. Ze tollen rond om hun eigen as, maken selfies, ze vechten, zijn geil of verlegen. Regisseur Nübling laat de muzikanten soms meedansen en aldus krioelt de hele bende in vloeiende beweging door elkaar - alsof jong en oud, lichaam en geest uiteindelijk samen op weg gaan naar het einde, een weg die voor de een goddank langer duurt dan voor de ander.

Melancholia is fraai en smetteloos muziek- en danstheater in de stijl van Alain Platel. Maar de voorstelling duurt net iets te lang en jammer is ook dat er geen boventiteling is zodat we niet weten welke composities te horen zijn. Daardoor is het soms lastig te ontdekken welke tekst bij welke stemming of dans hoort. Dus gewoon maar kijken en luisteren naar dat schitterende duet van die twee sopranen, die wanhoopsdans van dat roodharige meisje en het ongemak van dat jonge knulletje met die enorme bos blonde krullen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden