Recensie Film

Mektoub My Love – Canto uno combineert hemels gefilmd naturalisme met voyeurisme (drie sterren)

Still uit Mektoub My love Foto Filmstill

En dan duikt de lens naar ­beneden, in de praatscène, langs borsten en billen, oh die glorieuze bilpartij van de ­voluptueuze Franse geitenhoedersdochter Ophélie; alsof ook de ­cameraman van Mektoub My Love – Canto uno zich niet kon bedwingen. Onbereikbare billen zijn het, voor het hoofdpersonage Amin (Shain Boumedine), die zijn studie geneeskunde in Parijs stopzet en in de zomer van 1994 terugkeert naar de Zuid-Franse kuststrook van zijn jeugd. Glurend door het raam ziet Amin zijn neef Tony in bed met Ophélie – een ongegeneerd geile seksscène, zoals cineast Abdellatif Kechiche ze al vaker serveerde. Klaagden wat mensen dat zijn ­vorige, met de Gouden Palm bekroonde lesbische drama La vie d’Adèle (2013), bevangen was door ­Kechiches ‘male gaze’, die vrouwen tot ­lichaam ­ reducerende mannenblik? De Franse Tunesiër pakt hier opnieuw uit. Zie hoe Ophélie (debutant Ophélie Bau) haar billen in dat kort afgeknipte spijkerbroekje hijst. Zie Amin ­staren: Ophélie is buiten zijn bereik. Maar misschien wil hij die billen niet betasten. Misschien wil Amin ze enkel zien.

Ook Kechiches zesde, losjes op de ­roman van François Bégaudeau geïnspireerde speelfilm combineert hemels ­gefilmd naturalisme met voyeurisme, het handelsmerk van de begaafde cineast. La vie d’Adèle liep uit op een rel: actrices Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos klaagden achteraf over Kechiches tirannie op de set, álles moest eindeloos over, vooral die seksscènes. Voor Mektoub My Love zei de cineast tot tweemaal toe alle geplande interviews af met de internationale pers. Geen zin om te praten. ‘Puriteins’, noemde Kechiche de kritiek op zijn werk nog wel, in een Franse krant.

Het zou zonde zijn Mektoub My Love te reduceren tot billenliefde. Kechiches drie uur lange drama gaat over ­familie, adolescentie en vluchtige zomerliefde, bezien door de ogen van een bedeesde, knappe jongen uit een Frans-Tunesisch migrantengezin, die maar geen deelnemer kan (of wil) worden van de wereld om hem heen. Amin mijmert over een toekomst als filmscenarist, leurt met zijn script voor een sciencefictionfilm waarin de mens anno 2020 wordt vervangen door robots. Zover is het nog niet in 1994. Mektoub My Love toont een paradijselijk Frankrijk: de badplaats Sète, waar regisseur Kechiche opgroeide en zijn eerdere familiedrama La graine et le mulet (2008) situeerde. Daar aan de kust, in en om de Tunesische restaurantjes, is het goed toeven. Jongens en meisjes, al of niet van Arabische komaf, vinden elkaar al dansend, flirtend, neukend, rokend en drinkend, zonder tussenkomst van ­religie, racisme of mobiele telefonie.

Niet alle scènes zijn even spannend. In zijn weigering sterkere dramatische lijnen uit te zetten, haalt Kechiche niet het uiterste uit zijn acteurs. Als Kechiche de billenfetisj in een langgerekte discoscène tegen het einde van de film oplegt aan twee twerkende, al billenschuddend elkaar opvrijende meisjes, alsof we al in de 21ste eeuw zijn, wordt het naturalisme gekunsteld. Hoe het verdergaat met Amins utopie, zien we in Canto due. De tweede, ook drie uur lange helft van Mektoub My Love, wordt naar verwachting opgeleverd tijdens het festival van Venetië, in september.

Regie Abdellatif Kechiche.

Met Shain Boumediene, Ophélie Bau, Salim Kechiouche, Lou Luttiau, Alexia Chardard, Hafsia Herzi, Delinda Kechiche.

175 min. In 21 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.