Meesurfen op een hype

Pics

Hoe onbevangen kun je nog kijken naar een film die is uitgeroepen tot het 'dieptepunt van de Nederlandse filmgeschiedenis'? Ik vroeg het me af toen ik dinsdag naar De overgave ging. Iedere nieuwsconsument is sinds vorige week bekend met het fenomeen De overgave.

De film, waarmee regisseur en co-scenarist Paul Ruven schaamteloos op de 50 Tinten Grijs-hype wil meeliften, kreeg vernietigende kritieken. Eerst kwam Het Parool, die het in een geestige recensie dus tot het veelgeciteerde 'dieptepunt van de Nederlandse filmgeschiedenis' uitriep. Maar toen bleek de film helemaal niet te draaien in Amsterdam. Daar heeft de redactie even achteraan gebeld en een berichtje van gemaakt - wat vervolgens via Twitter door alle media werd opgepikt.

In pietepeuterig medialand Nederland mocht Ruven vervolgens overal reageren. Hij heeft wel vaker dieptepunten van de Nederlandse filmgeschiedenis gemaakt volgens de critici, zei hij onder meer - en zo is het. Eigenlijk ging het mis met zijn eigen films sinds hij zich is gaan verdiepen in gouden film-ideeën en daar boeken over begon te schrijven. Het wanstaltige Ushi Must Marry haalde wel de bioscoop, en dat is meer dan je kunt zeggen over zijn film over Natalee Holloway (Me & Mr Jones) en Mafrika - al kwam dat nooit in het nieuws.

Belangstelling

Hoe neergesabeld werd De overgave nu werkelijk? Ja, Het Parool was vernietigend, de Volkskrant en nu.nl ook. Maar De Telegraaf gaf 2,5 ster en NRC 2 sterren - slecht, maar altijd meer dan de kranten over hadden voor Ruvens Ushi-vehikel. De publieksscore op de internationale filmdatabase IMDb is historisch laag, aldus een ANP- berichtje, maar daar kun je waarderen zonder de film gezien te hebben en slechts tien mensen hadden dat op dat moment gedaan. Dat is geen nieuws, dat is meesurfen op een hype.

Inmiddels hebben 889 bezoekers De overgave gezien. In Cinerama Rotterdam was het de best bezochte film van dit weekend - mede dankzij een Facebookoproep van hoofdrolspeelster Sheena Tchai. En de film is toch in Amsterdam te bekijken: bij de eenmalige voorstelling in De Uitkijk bijvoorbeeld en Ketelhuis-directeur Alex de Ronde vond nog een plekje en vertoont hem vanaf vandaag dagelijks. Want er is belangstelling.

Zo kan Ruven alleen nog maar winnen. Degenen die met de ophef in het achterhoofd toch naar het vooral saaiige De overgave gaan, zullen vinden dat het meevalt, of ze zien juist alleen de instant-cultmomenten. Als Dave Roelvink, een jongen van wie je niet zou hebben gehoord als hij niet toevallig in het nieuws was vanwege een roof en een seksfilmpje, een emmer water over zijn ontblote bovenlijf giet en dan weer gaat houthakken bijvoorbeeld. De zoveelste douchescène. En ik had het moment waarop Eva's ex-vriend/stalker (Dave Mantel) een tatoeage onthult van een hart met haar naam erop, niet willen missen.

Nee, zonder al dit gedoe hadden de wansmaakliefhebbers deze momenten misschien wel helemaal gemist. Want dat is de overeenkomst tussen gouden filmideeën en cultklassiekers: toeval en samenloop van omstandigheden zijn altijd het geheime, onmisbare ingrediënt.

Floortje Smit, filmrecensente, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.