Meer traditie dan spanning op festival Motel Mozaïque

rotterdam Het doek gaat op en daar staat een gezelschap muzikanten als in een tableau vivant. De Britse band The Irrepressibles treedt op in de Rotterdamse Schouwburg in het kader van het Motel Mozaïque-festival....

De muzikanten met klarinet, xylofoon en cello lijken met hun veertjeskostuums, make-up en langzame theatrale choreografie op boselfjes die zo uit Een Midzomernachtsdroom zijn gevlogen. Zodra componist/zanger Jamie McDermott aftelt, komt je een zwaar geparfumeerde wolk kamerpop tegemoet.

De bedwelming werkt met mate. De hoog hese stem van McDermott doet denken aan die van Antony, maar mist de expressiviteit en soul. En de bestudeerde poses van de band zijn van een gemaniëreerdheid die kan gaan ergeren. Temeer omdat de romantische liedjes van The Irrepressibles een oppervlakkige en afstandelijke schoonheid uitstralen, die je nooit echt beetpakt.

En toch, The Irrepressibles fungeren met hun licht decadente muziektheater wel als muzikale eigenheimers. En die zijn dit jaar wat dunner gezaaid op Motel Mozaïque.

Het driedaagse festival in Rotterdam, dat in zijn tienjarige jubileumeditie weer een keur aan spannende bandjes presenteert, heeft dit jaar geen grote naam die de bakens in het poplandschap gaat verzetten. En ook geen publiekstrekker die binnen en buiten de mainstream scoort; of het moet het razendsnel populair geworden Londense Mumford & Sons zijn. Wie het festival wel aandeed: het spook van de traditie.

Het waart al zo’n vier jaar rond in popmuziek en doet alle onderafdelingen aan: van soul tot rock tot folk. Het levert bandjes en artiesten op die hun klassiekers kennen, muzikaal ambachtelijk hun zaakjes op orde hebben, maar altijd naar de geschiedenis verwijzen en nooit naar de toekomst.

Mumford & Sons uit Londen bijvoorbeeld laat gedreven goudeerlijke handwerkliedenfolk horen van mannen met vestjes en opgestroopte mouwen. De vierstemmige zang van de jongens is gloedvol en indrukwekkend in zijn rauwe kracht. Maar deze folk leunt zwaar op een blauwdruk die generaties lang niet is veranderd, en aan het eind van elk nummer brengen de grote drum en banjo de hossende verlossing.

Het opmerkelijkste voorbeeld van doorgeschoten traditionalisme moet wel Fool’s Gold zijn. Dit collectief uit LA maakt voornamelijk West-Afrikaanse muziek. Maar waar een band als Vampire Weekend Afrikaanse invloeden met westerse pop tot een uniek amalgaam smeedt, is Fool’s Gold een groep van consciëntieuze kopiisten die Afrikaanse stijlen als erfgoed behandelen. Doe je ogen dicht en je hoort een authentiek Afrikaans bandje uit Ghana of Zimbabwe.

Knap, maar eigenzinnig?

Je kunt de indruk krijgen dat pop in een comfortzone van aangename voorspelbaarheid is beland. Veel, niet alles. Motel Mozaïque heeft ook dubstepheld Gaslamp Killer staan; en de Fuck Buttons, die hun niche hebben gevonden tussen het bezwerende van elektronische dance en de rauwe energie van rock; en de Japanse Soil & Pimp Sessions die van jazz stampende feestmuziek maakt (zie ook pagina 40).

En Rain Machine, het soloproject van Kyp Malone dat moet laten horen tot wat voor spannends de zanger van de eigenzinnige New Yorkse band TV On The Radio in staat is. Dat valt tegen. Aan het eind van de show lijkt Malone niet meer zo goed te weten waar het naartoe moet en serveert hij zijn het gehoor willekeurige muziekerupties terwijl hij All is love prevelt. Richtingloos.

Daarvan heeft ook Mount Eerie een beetje last. De postrock waarin ambient klanktapijtes en genadeloze beuksessies van drums en gitaren de dienst uitmaken, overtuigt niet. Eerder lijken ze lukraak te worden opgeroepen, zonder dat het leidt tot spanning of ontlading. Op die momenten klinkt Mount Eerie als dwangmatige moeilijkdoenerij.

De traditionalisten doen het wat dat betreft beter. Dat maakt van het tiende Motel Mozaïque een editie waar de geur van herkenning sterker is dan de spanning van het onbekende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden